tag:blogger.com,1999:blog-242056802011-04-22T06:49:01.047+02:00Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-41957367004578935972008-02-01T15:39:00.000+01:002008-02-01T15:53:48.932+01:00<p dir="rtl"><br /><br />بهترين هديه ای كه در سال ٢٠٠٨ گرفتم وبلاگ سندروس است كه <a href="http://poetical.blogfa.com/"><em><strong>نيلوفر</strong></em></a> يار نازنين ديرينه ام،<a href="http://dastankhan.blogfa.com/"> يار سالهای دانشگاه </a>و شبهای شعر تهران هديه ام داده است.<br />گويا پاپيروس و سندروس قبلی ام ويروسی ست و امكان باز شدن صفحه را با مشكل همراه می سازد.<br /><br />از اين پس نوشتن را در اين <a href="http://sandross.blogfa.com/"><strong>سندروس</strong></a> ادامه خواهم داد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-4195736700457893597?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-42456676133884901472008-01-15T12:59:00.001+01:002008-01-18T15:36:04.630+01:00<a href="http://www.alfabetmaxima.com/alfabetmaxima/bokbilder/zhaleh.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.alfabetmaxima.com/alfabetmaxima/bokbilder/zhaleh.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />از "<strong>ژاله تا ژاژ</strong>" توسط انتشارات <a href="http://www.alfabetmaxima.com/">آلفابت ماكسيما</a> در استكهلم <br />منتشر شد<br /><br /><br />ژاله دگر ديسی كوله بار نيست كه بر شانه های ژاژ سنگينی كند<br />هستی آسمانی درونی شده است در جستجوی ريشه ها<br />شكوه تلخ تنهايی ست در تنهايی بزرگ بيابان<br /><br />به مرضی، مهديس، مامان،بابا<br />به <a href="http://manaaghaee.persianblog.ir/">مانا آقايی</a> خواهر معنوی شعرهام<br />به <a href="http://poetical.blogsky.com/">نيلوفر</a> درخشان روييده از تاريكی روياهام<br />و <a href="http://mayanoor.blogfa.com/">فروغ عباديان </a>و مهربانيش<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-4245667613388490147?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-54860094147454919002007-07-22T17:33:00.000+02:002007-07-22T18:36:50.120+02:00<strong>سندروس</strong><br /><br />سلام دوستان کوتاه مدتيست که در وبلاگ سندروس به جاي پاپيروس مي نويسم <strong><a href="http://www.shadkohan1.blogspot.com/">سندروس</a></strong> نام سنگي ست بياباني که از آب و ماسه و باد و گرماي آفتاب تشكيل شده<br /> و از آنجا که شکل اين سنگ مانند گل رز اما به رنگ ماسه است نامه رز بيابان يا سندروس گرفته اين سنگ از ميان موج موج ماسه هاي بيابان به سطح بيروني آن مي غلطد ظريف است و مملو از لايه هاي تو در تو; بوي مهر مي دهد در بيابانهاي تونس يافت مي شود و گروهي تشعشعات عشق از آن مي گيرند يا آنچه در سينه دارند را به آن نسبت مي دهند. اين سنگ در يک مغازه ي سنگ فروشي, در كوچه پس کوچه هاي قديمي شهر استکهلم چشمم را گرفت احساس کردم مي تواند ادامه ي از ژاله تا ژاژ باشد نامي که بيشتر از 10 سال بر ذهنم سنگيني مي كند ژاژ گليست بياباني, سپيد رنگ و تلخ آنقدر که حتي شتران نيز پس از نشخوار باز مي گردانندش.<br /> از آنجا که شعر برگرفته از هستي شاعر است و ارتباطي ميان سندروس و هستي خود يافتم وبلاگ شعرم را به اين نام برگزيدم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-5486009414745491900?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-63183903847029655512007-04-16T07:14:00.000+02:002007-04-17T00:50:03.666+02:00<p dir="rtl"><br /><br /> قطره اي آب چکيد<br />زن ديوانه شد:<br />_چرا نمي توانم شنا کنم چرا ؟<br />شعله ي شمع در اتاق تاريک <br />تصوير نهنگي را از زن<br />به ديوار رنگ مي زد<br />کسي مي گفت:<br />_شنا نياموخته اي!<br />آن ديگري <br />التهاب وسوسه ي دريا را<br />با وحشت مي خشکاند<br />زن به تصوير مي نگرسيت و<br />با مداد چشم , دورتادور آن را خط مي کشيد<br />مي خواست ميان خطوط چشم<br />با سايه ي محدب ماهي<br />وجوه اشتراک را اندازه زند<br />خوب به نظر مي رسيد<br />گويي هلال بود و گوشه نداشت<br />مي توانست از هم بگسلد و يک خط رها باشد<br />تنها يک خط رها <br />قطره بخار شده بود و شمع<br />آخرين نفس را هم سوزانده بود<br />سايه و تاريکي در هم موج مي زدند و زن<br />عصيان فرو خورده اش را آه مي کشيد<br />پيش از اين فکر کرده بود<br />خطوط تنگ اين لباس زيبا<br />نفسم را شماره مي زند<br />و بخيه هاش درست از روي قلبم<br />به روي پارچه مي رود<br />زن دوست داشت,دل بسته بود<br />به همين خطوط که تنگ مي شد و تنگ تر<br />و او بزرگ مي شد و بزرگ تر<br />مي خواست بگويد:<br />_خداحافظ وابستگي هاي کوچک و معيوب<br />که هميشه ترديد يک اماي قديمي را<br />در نيمه ي باز در رها مي کنيد<br /><br />__اينبار انگار دلبستگيها و هراسهام را<br /> با همين چمدان جا خواهم گذاشت<br />و کفشهام کافي ست <br />تا مساحت باز و گنگ کوچه را حدس زند<br /> <br />صداي پايي در خيابان پيچيده بود...<br />صداي پاي زن بود شايد<br /><br />* * * *<br />قلبش گواهي مي داد:<br />( در خيابان هيچ چيز به زندگي اميدوارم نمي کند) *1*<br /> <br />صداي پايي در خيابان پيچيده بود...<br />صداي پاي زن بود شايد<br /><br />* * * *<br /><br /><br />چهارشنبه، 19 بهمن، 1384<br /><br />*1* گوشه اي از شعر تولد <a href="http://manaaghaee.com/Poems.aspx?id=27">مانا آقايي </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-6318390384702965551?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-36526368513600633042007-03-24T11:31:00.000+01:002007-03-26T07:02:17.563+02:00<p dir="rtl"><br />...<br /> به خمخانه ي وحدتم راه ده <br /> دل زنده و جان آگاه ده<br />از آن مي که در دل چو منزل کند <br />بدن را فروزان تر از دل کند<br /><br />رضی الدین ارتیمانی<br /><br /><br /><strong>به عشق:</strong><br /><br /><br />سهم لبهاي من از طلوع نام تو <br />بيابان<br />موسايي مگر؟<br />که درياي گلگون سينه ات<br />دو بازوي باز از هم شکافته ست<br />که حسرت غرق شدن را<br />به ابهام جاودانگي<br /> وعده مي دهد<br />در تور سيناي سينه هام <br />پرتو آتشي ست<br />که تو را<br /> در عبور از خويش مي شکفد<br />و خاکهايي <br />که از شوق لمس انگشتانت<br />کتيبه مي شوند<br />در لابلاي تفت حجم دانه دانه ي سکوت<br />ده فرمان را<br /> بر نافرماني خطوط تسليم من<br /> بنويس.<br /><br />**** *** ***<br /><br />ويديو کليپي بسيار زيبا از اجراهاي <a href="http://www.youtube.com/watch?v=ow7xqVk8Wjs"><strong>دريا دادور</strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-3652636851360063304?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-69469724413257781962007-03-20T11:33:00.000+01:002007-03-26T17:11:18.064+02:00<p dir="rtl"><br /><br /></p><p dir="rtl"><p dir="rtl"></p><p dir="rtl"><strong>نوروز بر همه ي دوستان مبارک باد!</strong></p><p dir="rtl"></p><p dir="rtl"><strong></strong></p><p dir="rtl"><strong></strong></p><p dir="rtl"><strong></strong></p><br /><br /><br /> <br /><p dir="rtl"><strong>"پيوند" </strong></p><p dir="rtl"><br />جزيره ها غرق مي شوند</p><p dir="rtl">بي رويش دستاني براي پيوستن<br /></p><p dir="rtl">جزيره؟!</p><p dir="rtl"><br />نيستم, مرامم نيست.</p><p dir="rtl"><br />_نبوغ غلطان قطره ها </p><p dir="rtl">نتهاي جاري<br />در جايگاه پر شکوه خويش<br />خواه در گهواره ي صدف<br />خواه در بلوغ دريا<br />...</p><p dir="rtl">مرا دريابيد!<br /><br />_جمعيت موجهاي بي قرار<br />که ماه جزر و مدتان را رهبري مي کند<br />و موسيقي تان صلابت زندگي ست</p><p dir="rtl"><br />اين جنازه هاي غرق شده ي منفرد<br />تعفن سرگردانشان را</p><p dir="rtl">به ساحل تحميل مي کنند.<br /></p><p dir="rtl"><br />۲۷ ژانويه</p><p dir="rtl">استکهلم </p> فريبا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-6946972441325778196?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1164572746600251102006-11-26T21:17:00.000+01:002006-12-02T14:26:48.156+01:00<p dir="rtl"><br /><strong>كاریكاتور</strong><br /><br />بشتابيد،بشتابيد كه آلت جنسيتان پست مدرن باشد و سنتی نه!<br />اگر در اين شتاب پايتان روی پوست موز رفت و با مغز سقوط كرديد و مغزتان تكه تكه شد چه باك كه يك مغز تكه تكه ی پست مدرن به مراتب بهتر از مجموعه ی يكپارچه ی سنتی درون جمجمه است.<br />و اما نشانه های چند حالتی آلت مردانه ی پست مدرن:<br /><br />١_يكپارچه نيست بلكه تكه تكه است؛تسبيحی ست كه گاه به سبك ليبرتين از هم می پاشد و لذت پرستان می توانند هر تكه اش را سيزيف وار تا قله كشانده و درست در آخرين لحظه ی فتح قله،قل خورده و يك سراشيبی جانانه را به نشانه ی خنده بر پوچی هر چه بازی ست؛قهقهه زنند.<br /><br />٢_درست همان شلاق مورد نظر نيچه است كه در مقابل زن هرگز نبايد فراموش شود بلكه بايد تا امكانش هست بر زنانگی ها بکوبد تا آداب اسبی رام و ناآرام را در بازی قدرت آموزش تن دادن به بردگی تا رسيدن به رتبه ی سروری طی كند اما هرگز و هرگز فراموش نشود كه در اين بازی قدرت هميشه اين مرد است كه سرور است و برتر است و نه هرگز بلانسبت خرتر (باور كنيد بی ادب نيستم اما برای تابوشكنی و ساختار شكنی لازم است گاهي).<br /><br />٣_اين آلت آنقدر بزرگ است كه مرزهای غرب و شرق را به هم پيوند می زند و برخلاف سوپرمنها و چلمنها كه هميشه در عوالم هپروت بالا به سر می برند؛بتمنی ست عظيم الجثه ،كاملا روی زمين دراز كشيده آنقدر كه سر و دست و پا و مخصوصا قلب دارنده ی آن در زير اين غول حيرت انگيز پَستِ مدرن كه نه پُست مدرن،تنها دكمه های كوچك كنترل از راه دوری ست كه در لحظه های ضروری روشن و خاموش می شود.<br /><br />٤_ورود چشمان آقايان در اين قسمت اكيدا ممنوع كه توصيه ای ست به خانمهای قدرت طلب:<br />گور پدر هر چه دل كه يافت می نشود؛خنده...<br />حراج چند عشوه ی اسكارلت اوهارايی در ميدان بازار واژن هندوانه فروشها؛بخر به شرط چاقو،كافی ست تا در جذبه ی مغناطيسی پيش آمده و رقابت غول و غولكهای منورالفكر؛به يكی آب دهی و آن ديگری تشنگی و گاهی نشئگی اما هرگز نتمرگ! تا بی آنكه ظاهرا آب از آب تكان بخورد ثابت كنی چه كسی بَرده است و چه كس سرور.<br />باور كنيد چنان باری به مقصد برسد كه باربر گمان كند به به! عجب سروری بوده ام! عجب!!!<br /><br />٥_اين آلت پست مدرن شقه شقه شده,رقاصك تكثير شده ی قطب نمايی ست كه قبله ی آمال را در يك چشم به هم زدن از كعبه به بيت المقدس و سپس دور دنيا تغيير می دهد.<br />از دست ندهيد رقص نماز بندرالرپ باله ی آيروبيك نسب عشق را...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-116457274660025110?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1164187182734076202006-11-22T10:10:00.000+01:002007-07-22T18:17:28.065+02:00<p dir="rtl"><br /><strong>چیدن قارچ به‌سبک فنلاندی</strong><br /><br />اين تحليل بر داستان وریای عزيز را ۲ سال پيش نوشتم و سال گذشته باز نگاه کوچکي روی آن<br /> داشتم و حالا در سايت نام ناپذیر ميتوانيد آن را دنبال کنيد. <br /><br />تحلیلی بر داستان «عینکِ چاه» از كتاب «<a href="http://navid.ketablog.com/2006/11/955.php#comments"><strong>چیدن قارچ به‌سبک فنلاندی</strong></a>» نوشته‌‌ی وریا مظهر(و. م. آیرو)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-116418718273407620?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1159972649496400652006-10-04T14:24:00.000+02:002006-10-04T16:41:37.323+02:00<a href="http://photos.photosig.com/photos/44/12/1771244-77825848a8c86429.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/44/12/1771244-77825848a8c86429.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115997264949640065?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1159906569877222022006-10-03T22:13:00.000+02:002006-11-22T14:02:33.083+01:00<p dir="rtl"><br /> <strong>"فتح"</strong><br /><br />آتش از استخوانم بيرون می جهد<br />بيرقی<br />در امتداد باد...<br /><br />ناقوسها می نوازند و<br />كفن های تازه مرده<br />عروس می شوند<br />با جمجمه هايي شكفته<br />در دستانشان<br /><br />تاريكي غاري<br />كه پلك نيم بسته ي قله اي ست<br />مرا <br />عشق مي ورزد<br />تا روحم را<br />با دكمه هاي باز پيراهني<br />كه بر زمين جا مانده است<br />دود دهد<br /><br />سنگها نامم را<br />به خطی عجيب<br />حك مي كنند<br />و كندرهای سوخته<br />در گودی سطرها<br />خاكستر می شوند<br /><br />كسی<br />از پشت شهرهای هزارساله<br />به سويم گام بر می دارد<br /><br />پای خاك آلود مردي ست<br />دور<br />...<br />دور...<br />كه به حزنی غريب<br />می شناسمش<br /><br />با هر قدم<br />لذت دوار يك قرن را<br />بيدار می كند<br />آن سوی زمان<br />قدمت قدم هاش را<br />بر كوزه های سفالی<br />نقش می زنند.<br /><br />كسي<br />تكه های مدفون رويا را<br />چون زنگ گوشواره هايی زير خاكی<br />تاب می دهد.<br />من ابديت نيستي را<br />مي وزم<br /><br />*** *** ***<br /><br />می توانيد اين شعر را با آهنگ "<a href="http://arghavan.persiangig.com/marcmccarthy+granadosorientale.wma">Granados</a>" همراهی كنيد.<br />با تشكر از قاصدك نازنينم<br />برگرفته از <a href="http://www.siyahmashgh2.blogfa.com/">سياه مشق</a>.<br />(قاصدك)<br />*** *** ***<br /><br />سه شنبه عصر ديروز ساعت شش بعداز ظهر "مادلن گريو" سر دبير <a href="http://www.00tal.com/">مجله</a> 00TAL با مانا آقايي و رباب محب دو شاعر محبوب ايرانی ساكن استكهلم گفتگويی داشت.<br />سوالها پيرامون چگونگی آغاز سرايش شعر،چگونگي و زمان سرايش، نوع و حال و هواي اشعار (كلاسيك،مدرن و...)،شاعران محبوب سوئدي مورد نظرشان، كتابها و... بود.<br />بيشتر حضار سوئدی بودند.<br />شعرهای رباب و مانای عزيز به فارسی و ترجمه ی سوئدی قرائت شد،هم توسط خودشان و هم توسط "مادلن گريو".<br />رباب محب شعرهايی كه به فارسی و سوئدی توامان سروده است را نيز قرائت كرد.<br />اميدوارم در فرصتی مناسب بتوانم به عكسهاي گرفته شده لينك دهم.<br /><br />لينكهای مربوط به برنامه ی ديروز:<br /><a href="http://www.robabmoheb.com/oktober.pdf">١</a>_ <a href="http://www.robabmoheb.com/poesi_3%20okl.htm">٢</a>_ <a href="http://www.robabmoheb.com/Fa_%20poesi_3%20okl.htm">٣</a>_<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115990656987722202?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1159172004319700932006-09-25T10:07:00.000+02:002006-09-25T12:33:40.296+02:00<p dir="rtl"><br />شعر زيبايی از گراناز موسوی:<br /><br /> « من »<br /><br />نه آدمم ، نه گنجشک<br /><br /> اتفاقی کوچکم<br /><br />هر بار که می افتم<br /><br />دو تکه می شوم<br /><br />نیمی را باد می برد<br /><br />نیمی را مردی که نمی شناسم .<br /><br />*** *** ***<br /><br />شعر سيگار در <a href="http://www.gozargah.com/newGozargah/59/topindex.htm">گذرگاه</a> <br /><br />دو شعر ديگر در <a href="http://www.sahneha.com/digaran/shadkohan/shadkohan_sher_1.htm">صحنه ها</a><br /><br />*** *** ***<br /><br />تعبير من از اين عكس اينه:<br />حتی لطيف ترين و زيباترين پديده در دستان كسی كه با زبان لطافت و زيبايی آشنا نيست،كاربردی متفاوت خواهد داشت.<br />مثل همين مشت كه آرمانش روييدن بوده اما نه تنها در اين رويش به فهم جوانه زدن و گل دادن نرسيده بلكه با كندن گل براي باز كردن جای خود ؛گل رو هم چون خنجری در دست گرفته.<br /><br /><a href="http://static.flickr.com/99/252134428_7c2e0973de.jpg?v=0"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://static.flickr.com/99/252134428_7c2e0973de.jpg?v=0" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115917200431970093?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1158561180036328382006-09-18T08:27:00.000+02:002006-09-18T11:53:33.120+02:00<p dir="rtl"><br />شعری كه خيلی دوستش دارم از دوست صميمي،گرامي و نازنينم مانا آقايی.<br /><br /><strong>گاو آهن</strong><br /><br />تو معشوق وحشى گندم‌زارى<br />يك گاوآهن متمدن<br />كه به رختخواب من يورش مى‌آورى<br />و محصول رسيده‌ی پستان‌هايم را<br />لگدكوب مى‌كنى<br />مى‌خندى و باد<br />اتم‌هاى پراكنده‌ی موهايت را<br />شخم مى‌زند<br />با چنگال‌هايش<br />مى‌وزى<br />و خواب‌هايم خيس مى‌شود!<br />انگار دريا در بزاق توست<br />كه روحم ترك برمى‌دارد<br />بى‌آبيارى بوسه‌هايت<br />مى‌خواهم ساقه‌اى باشم بلند<br />و لاى دندان‌هايت گير كنم<br />دهان باز كن!<br />تو چرم تازيانه‌اى<br />كه گارى فصل‌ها را به جلو مى‌برد<br />مى‌خواهم نامت را<br />همچون يوغى بر گردنم بيندازم<br />قلبم از تو سيراب نمى‌شود<br />در قحطسال كلمه<br />و خشكى فريادها.<br /><br /><br />برگرفته از <a href="http://farhang.iran-emrooz.net/index.php?/farhang/more/9582/">ايران امروز</a><br />*** *** ***<br /><br />شعر <strong>عاشقانه</strong> از ماناي عزيز را در <a href="http://farhang.iran-emrooz.net/index.php?/farhang/more/9583/">اين صفحه</a> می توانيد بخوانيد.<br />*** *** ***<br /><br /><a href="http://www.kargozaraan.com/Released/85-06-13/82.htm#5674"><strong>زندگی خودنوشت</strong></a> مانا آقایی در كارگزاران.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115856118003632838?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1158197192788960482006-09-14T03:25:00.000+02:002008-01-18T15:48:42.721+01:00<p dir="rtl"><br />تو مرده ای<br />قرن هاست<br />اسكلتی از جنس باد<br /> شبحت را در ماه پهن می كند<br />چه آن زمان كه "فقط روح"<br />چه اين زمان كه "فقط تن"<br />تو مرده ای<br />و غارهای چشم هات<br />دو گور برخاسته از گورند<br />كه افيون جسم نداشته ات را<br />دود می كنند.<br />چرا <br />چرا هميشه مردگان<br />پيامبران بي باران وهم رستاخيزند؟ <br /><br />*** *** ***<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115819719278896048?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1158165880217704312006-09-13T18:11:00.000+02:002006-09-14T21:48:30.220+02:00<a href="http://www.ashesandsnow.org/media/images/common/vision.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.ashesandsnow.org/media/images/common/vision.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://www.ashesandsnow.org/media/images/common/home.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.ashesandsnow.org/media/images/common/home.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><p dir="rtl"><br />عكسهايی از Gregory Colbert به نام "<a href="http://www.ashesandsnow.org/">Ashes and Snow</a>" به معناي "خاکستر ها و برف"<br />برگرفته از <a href="http://leilafarjami.blogspot.com/2006/04/blog-post.html">وبلاگ ليلا فرجامي</a><br /><br /> کُلبرت در عكسها و فيلمها همزيستی عميق انسان و حيوان را نشان می دهد.در فيلم ها از مونتاژ استفاده نشده و كاملا واقعی ست.<br />نماز بردن پسری بر يك گوش ماهی،دختری بر يك كوزه،كتاب خواندنی عبور كرده از حجم كلمه برای فيلها و...<br />رقص با شاه عقاب،باد،آب و نهنگ...<br />او در اين جهان شگفت انگيز لايه لايه،پوسته های ظاهری را مي شكافد و در عمق پديده هايی ناياب نفوذ كرده و اعماق هستيشان را ثبت می كند.<br />نمايشگاههای عكس و فيلم او تا به حال در ونيز،نيويورك،سانتامونيكا برگزار شده و در سرتاسر نمايشگاه، موزيكهای مديتيشنی كه در لحظات ديدن تصاوير و فيلم به گوش می رسد،كمك كننده ي درك بهتری از دريافت ديداریشان بوده است.<br />فيلم و عكسها در كشورهای هند،سريلانكا،دومينيكا،اتيوپی،كنيا و... تهيه شده است<br /><br /><br /><br />*** *** ***<br /><br />شعر <a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/farhang/more/10165/"><strong>نيلوفرانه</strong></a> در ايران امروز<br /><br />گاهی چيزی درون ماست،زنده...نوشته می شود.<br />چيزی كه هم تجربه اش را داشتی و هم در اكنون تو نيست.<br />چيزی كه از جنس بوی خوش ياسهاست و فقط آنها كه ياس را می شناسند و زيسته اند با آن ارتباط می گيرند وگرنه دوستدار تعفن, حكايت آن سرگين فروشی ست كه در بازار عطارها بيهوش می شود،هر كار كه می كنند به هوش نمي آيد تا درمانش را گرفتن سرگين زير دماغش حدس می زنند؛آنگاه ازآن بوی مشمئز كننده دوباره جان می گيرد.<br />لذت بردن از بوی سرگين نيز لذتی ست و راهی, اما مسلما راه من نيست.<br />اين نوشته ربط مستقيم به شعر نيلوفرانه دارد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115816588021770431?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1157521026813325782006-09-06T07:32:00.000+02:002007-03-14T18:19:52.101+01:00<a href="http://imagecache2.allposters.com/images/kun/8142.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://imagecache2.allposters.com/images/kun/8142.jpg" border="0" /></a><br /><p dir="rtl"><br />چاره ای نيست پدر<br />بايد بپذيرم<br />كه من فقيرترين حجم اين بغضم<br />... انگشتانم<br />سوزنهايی شكسته اند<br />كه آرزوهام را<br />بر سوراخهای قلبم<br />وصله می كنند<br />بايد بپذيرم كه عقده هام را<br />هرچقدر هم<br />كه در حزن رگهام<br />پنهان كنم<br />ترك خواهند خورد<br />فواره های خونی<br />انفجار رگهای منند.<br /><br />بايد بپذيرم كه من هميشه<br />موی بلند نداشته ام را<br />از پشت بام شعر<br />بر زمين كوچه آويخته ام<br />تا وقاحت دزدی گرسنه را<br />بالا كشد.<br />پدر<br />ديگر صبر و طاقتم نمانده<br />يا از همين در<br />همين در كه آستانه اش<br />به درازای عمر تاريخ<br />اين پا و آن پا كرده است<br />پا می گذاری<br />بر ولوله ی اسفندهای انتظارم<br />يا اين باد<br />در انكار همه ی درهای زخمی زيستنم<br />مرا از ريشه خواهد كند.<br /><br />*** *** ***<br /><br />سه شعر از "<strong>لنگستن هیوز</strong>" كه تبعيض نژادی و فقر و آرزوهايی كه به عنوان يك انسان از بديهی ترين آرزوهای بشری ست را به سادگي نشان داده است را در <a href="http://www.pishrow.net/DesktopModules/Blog/BlogView.aspx?tabID=303&ItemID=88&amp;mid=2843">سايت پيشرو</a> بخوانيد.<br />اتوبوسي كه قرن به قرن؛هزاره به هزاره؛مرز به مرز تبعيض قائل می شود،<br />می خواهم همراه با او فرياد بزنم:<br />توی این چرخ‌وفلك<br />آخرش<br />جای جیم كرو كجاس؟<br />آی آقا!<br />منم می‌خوام سوارشم<br /><br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115752102681332578?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1156932223092272052006-08-30T11:40:00.000+02:002007-03-14T18:10:44.597+01:00<p dir="rtl"><br /><strong>"هشدار"</strong><br /><br />خوب گوش كن!!!<br />گل نيستم كه آبياريم كنی!<br />پيچك نيستم كه ديوارم شوی!!<br />و نه محبوب شب كه نفس كشی مرا!!!<br />خشم و وحشت خارپشتم<br />كه تنها<br />و تنها<br />يك قدم ديگر كه برداری<br />آنقدر نيزه پرتاب می كنم<br />كه در سوزش هزار حفره ی زخمهات<br />تنها<br />تخت بيمارستان<br />تخت خوابت شود!!!<br /><br />*** *** ***<br /><br /><strong>"مادر"</strong><br /><br /><br />مادري مي شوم<br />با دو سينه<br />يكی شير<br />و آن ديگری عسل<br />شير مي دهم<br />شيرين<br />كودكان سرزمينم را<br /><br />چشم مي دوزم،چشم<br />در رطوبت شفاف چشم هاشان<br />پيش از آنكه طناب<br />گلوشان را تاب دهد<br />و گلوله<br />مغزهاشان را داغ<br />و ترياك<br />چشم هاشان را خواب.<br /><br />آواز مي خوانم:<br />عاطفه!<br />_"معطرترين زيباي نارنج باغ"<br />برقص!<br />مادوری فيلم های حسرت و درد<br />فقر و خشونت<br />برقص!<br /><br />در آغوش مي گيرم پسرانم را<br />كه از باغهاي سبز آغوش مرد<br />پنهانی ميوه می چينند.<br /><br />كامهاتان نوش باد!<br /><br />بوسه مي زنم به گلهای پينه ای<br />كه از گندم دستهای نان آوران كوچك<br />می شكفند<br /><br />پيشانيم<br />ورقهای دفتر نداشته تان!<br /><br />می خواهم طناب ها<br />تاب شوند برای بازی روياها<br /><br />گورهاحوض شوند<br />براي چرخش فواره ها<br /><br />انگشتانمان<br />ساقه های گندم<br />بر معصوميت دهان شكم های گرسنه<br /><br />اكسيری نه<br />تا ماهيت فلز را به جاودانگی طلا بدل كند<br /><br />زندگي آتشی شوم<br />كه جاودانگي گلوله ي مرگ را<br />پيش از شليك<br />ذوب كند<br /><br />رطوبت عشقی كه طناب حماقت را<br />بی صدا بپوساند<br />و<br />زندگی را در ريشه ها آبياری كند<br />آبياری...<br /><br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115693222309227205?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1156393063620204182006-08-24T06:16:00.000+02:002007-07-22T18:24:28.102+02:00<p dir="rtl"><br /><strong>"زمستان"</strong><br /><br />درخت منم<br />كه در بی برگی فصلهام<br />باد از درون شاخه هام<br />ساز می زند<br />هر استخوانم<br />ني يست با هفت بند و شش حفره.<br />درخت منم<br />كه عريانی شاخه های شكسته ام<br />هيزم تنورهای زندگی ست.<br />به قامت تركه ای<br />كه وقت فرود<br />جيغ درد را كشيده است.<br /><br />درخت منم<br />كفش به دور انداخته<br />تا تنفس كلمات اعماق زمين<br />در گوشهای پام رخنه كند<br />در لاي دندانهای زمين<br />دميده شوم.<br />زمستان<br />فصل همدلی شاخه هاست با خاك<br />باد<br />برف<br />آتش<br />...<br />زمستان<br />فصل ميوه های صداست<br />فصل موسيقي<br />در دهان نابيناي گوشهاتان<br />...<br /><br />*** *** *** ***<br /><br /><br /><br />" <span style="FONT-WEIGHT: bold"> حوا زني که شوهرش آدم بود </span> "<br /><br />(تو زيباترين مرد تاريخ بودی<br />كه خدا از حنجره ات<br />نی می نواخت<br />و باغ<br />سرزمين رويايی روحت!)<br />سيب زريني كه می درخشيد<br />حقيقت لبانت بود<br />كه خورشيد قلبت را منعكس می ساخت.<br />چقدر ميوه در اين باغ پس زدم<br />تا برای درك طعم لبانت<br />آلوده ی هيچ طعمی نباشم...<br />آري<br />خدا بود كه حنجره ات را می نواخت<br />و من بودم<br />كه به سازش می رقصيدم<br />پس تو ؟<br />با آن لبان ممنوع<br />و نگاهی كه خورشيد دلت را<br />چون ققنوسی شعله می كشيد و<br />خاكسترم می كرد؟!!<br />آمده بودم در آن حوالی<br />تا نی از خدا بگيرم<br />كاغذش كنم<br />تا راز مهر خورده ی دهانت را<br />آرام در مركب كلمه ای جاری كنی<br />چشم هات طاقت از كفم ربود<br />قلبم<br />لبهای لرزانی شد<br />كه مست از بوی سيب عشق<br />بوسه چيد<br />با تو غلت زدم اما<br />شانه های خدات بود<br />كه بر زمين كوفت<br />از بلوغ خود ترسيدی<br />دانه ی دلت<br />در هم آغوشی با سرزمين عشقم<br />قد كشيد<br />و روی تنم<br />برگ داد و شكوفه.<br />اولين پيراهن تاريخي من<br />رویش بلوغ شرمي بود<br />كه تنها<br />با دست های اشتياق تو پس رفت<br />آنجا كه هيچ خدايي را<br />اجازه ی نگريستن نبود<br />آاا...ه آدم<br />آن كدام سيب بود كه هر بار كه چيدم<br />دوباره<br />تازه<br />تازه روييد...<br /><br />*** *** *** ***<br /><br />برای رنگ سيب لبهای آدم ،سرخی به دلم نمی نشست،تنها به سيبی زرد فكر می كردم،شبيه دلي كه نور می افشاند.دل و لبی كه يك كلمه را چون نبض حيات می تپند .تا به اين نوشته ی سهراب سپهری در" اتاق آبی "برخوردم:<br /><br />"""(Ratnasambhava)با زمين تطابق دارد ، رنگ سنتي و تمثيلي زمين زرد است. كه در صفاي كامل خود در فلز گرانبها (طلا) و يا در گوهر (ratna) مي درخشد ، و همان كيمياست (cintamani) .<br />اما زرد، اين رنگ ، به گفته پرتال ، هم نشان پيوستگي به حق بود و هم آيت زنا. به چشم يوناني ، سيب طلا هم كنايه از سازش و عشق بود و هم ناسازگاري و فرجام بد : آتالانتا سيبهاي زرين باغ هسپريد ها را به چنگ آورد. پس تبارش بر باد رفت.<br />در آيين مسيح ، رنگ زرد ، كه وقتي آيت سرور بود . رنگ رشك و خيانت شد. رنگ لباس يهودا شد در پرده ها ، در گوگول ، رنگ زرد مي ترساند ، از نمايشنامه " شبها در ده" تا " تاراس بولبا" زردي زياد مي شود تا در جلد دوم " ارواح مرده" مصرف زرد به اوج<br />مي رسد ، در كار اليوت زرد همسايه گناه است :<br />" Sitting along the beds edge, where<br />you culled the paper from your hair<br />On clasped yellow soles of feet<br />in the palms of both soiled hands."<br />باشو ، خيلي دور از اليوت ، به همسازي صوت و چشمه صوت گوش مي دهد :<br />"قناري با صداي زرد فرزندش را مي خواند."<br />گوته Farbenlehre، كه رنگ را رنج نور مي داند ، درباره رنگ زرد صفت edel و unedel را به كار مي برد ، در جزيره Nias ، لوالانگي<br />(Lowalangi) كه خداي برتر است و به جهان برتر وابسته است. مظهر نيكي و حيات است. و رنگهايش زرد و طلايي است. در هند دراويدي ، در مراسم آييني ازدواج ، خواهر داماد يك سيني به سر مي برد كه در آن مايعي است زرد : mangaltanni آميزه اي از آب و زعفران و آهك كشته ، رنگ زرد مالگالتاني نشان سرور و كاميابي است. شكوه زرد در سومين روز بارد و تودل (Bardo Thodo) تماشايي است : " در سومين روز ، صورت ناب عنصر خاك چون فروغي زرد مي تابد. همزمان ، از قلمرو زرين جنوب ، شكوه رانتاسامبها واي فرخنه سر مي زند ، با تني زرد فام و گوهري در كف ، بر تخت اسب پيكر ،در آغوش ماماكي ، مادر الهي.<br />سرچشمه ناب و ازلي ادراك به سان پرتو زرد فام حكمت مساوات مي درخشد..."""<br /><br />و در چین، رنگ زرد نماد خرد والا و روشن‌بینی بوده است.<br />به نظرم لايه های مفهوم اسطوره ای اين رنگ در سازش و ناسازگاری؛عشق و نبرد؛خرد؛لذت كام گرفتن و عصيان خدای شكست خورده ؛راز آلودی اين بوسه را تكميل می كرد.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115639306362020418?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1156348240182340572006-08-23T17:46:00.000+02:002006-08-23T21:26:42.756+02:00<p dir="rtl"><br /><br />و اكنون جنيني آبستنم<br />تنها.<br />جنيني<br />آبستن<br />مامايی كه از خيال خون می گريزد<br />بغض هفت آسمانم<br />گره خورده در هم.<br /><br />*** *** ***<br /><br />شعر “<a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/farhang/more/9855/">فرود پرنده‌ی لبی چون قلبی تپند</a>ه” در ايران امروز.<br /></p><p dir="rtl">با تشكر از آقای فرزانه فر.</p><p dir="rtl">*** *** ****</p><p dir="rtl"><a href="http://www.soniachinaglia.com.br/videos/reflec_of_passion.avi">ويديو كليپی</a> بسيار زيبا از<a href="http://http://www.yanni.com/"> يانی </a><br />برگرفته از <a href="http://moryabdi.persianblog.com/"></a><a href="http://moryabdi.persianblog.com/">وبلاگ يان</a>ی</p><p dir="rtl"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115634824018234057?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1155540979595580432006-08-14T08:37:00.000+02:002006-08-23T18:13:06.240+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/95/71/1807195-2368d90eebe76e44.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://photos.photosig.com/photos/95/71/1807195-2368d90eebe76e44.jpg" border="0" /></a><br /><p dir="rtl"><br /><br />عكسهايی از ابهت عشق و آبستنی رو در <a href="http://photos.photosig.com/photos/45/72/1807245-91da11d020e989b7.jpg">اينجا</a> و <a href="http://photos.photosig.com/photos/82/71/1807182-dcdffda302a3d889.jpg">اينجا</a> ببينيد.<br /><br /><br />در دنيايی كه در چهارچوب تعريف شده ي واژه ی انسان تفاوتهای فردی و جنسي ناديده انگاشته می شود فروغ زنی بود كه زنانگيش را می سرود.زنی كه در مقتل اين مفهوم ،رنگها و آواها و زيستن خواهشهای زنانه اش را قربانی نمی كرد.<br /><br />شعر فروغ رو می تونين با اين آهنگ <span style="font-weight: bold;"><a href="http://sghasedak.persiangig.com/audio/X5%20-%20X5%20-%20AVSEQ01.avi">Bocelli</a></span> همراهی كنيد.<br />تا شكوه رويش گل سرخ مثل پرچمی در رستاخيز را ملموس تر درك كنيد.<br />(با تشكر صميمانه از انتخابهای بی نظير قطعات موزيك قاصدك در سياه مشق)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">گل سرخ</span><br /><br />گل سرخ<br />گل سرخ<br />گل سرخ<br />او مرا برد به باغ گل سرخ<br />و به گيسوهاي مضطربم در تاريكي گل سرخي زد<br />و سرانجام<br />روي برگ گل سرخي با من خوابيد<br />اي كبوترهاي مفلوج<br />اي درختان بي تجربه يائسه .<br />اي پنجره هاي كور<br />زير قلبم و در اعماق كمرگاهم اكنون<br />گل سرخي دارد مي رويد<br />گل سرخي<br />سرخ<br />مثل يك پرچم در<br />رستاخيز<br />آه من آبستن هستم آبستن<br />آبستن<br /><br />فروغ فرخزاد<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115554097959558043?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1155454146066815482006-08-13T09:10:00.000+02:002006-08-13T15:23:14.080+02:00<p dir="rtl"><br /> <strong>"كابوس زير درختان سرو"</strong><br /><br />اين اشعار از خانم <strong><a href="http://www.hopeways.org/e_index.htm?page=e_ada01">آدا آهاروني</a> </strong>شاعر اسرائيلي است.<br />پرفسور آدا آهاروني نويسنده، شاعر و فعال صلح‌طلب است كه چندين كتاب در زمينه شعر و داستان با مضامين صلح منتشر ساخته است. وي استاد دانشگاه و بنيان‌گزار و دبير انجمن بين‌المللي «براي فرهنگ صلح» است. خانم آهاروني يهودي و متولد مصر است و اكنون در حيفا زندگي مي‌كند. حيفايي كه اين روزها زير موشك‌هاي حزب‌الله تخليه شده است.<br />وي در نامه‌اي به يكي از زنان ايراني در مورد مساله‌ي فلسطين مي‌نويسد: «فلسطيني‌ها بايستي که هر چه زودتر کشور خود را داشته باشند، و کشور فلسطين فرصتي براي شکوفايي و پيشرفت در صلح، در کنار اسرائيل بيابد. هردو طرف بايد امتيازاتي به همديگر بدهند، راه ديگري وجود ندارد. اين اشعار الهام گرفته از نامه‌هاي سربازان اسرائيلي در لبنان است كه محتواي آن در برخي موارد بيشتر به اشعار راجر واترز و سيد بارت فقيد مي‌ماند. هر چند ترجمه‌ي اين اشعار تازه و اولين بار اينجا مي‌آيد اما مربوط به سال 2001 است».<br /><br /><br />■ باخ در بيروت Bach In Beyrut<br /><br />يك لحظه هماهنگ در بيروت<br />يكباره از خانه‌اي<br />صداي موسيقي باخ شنيديم<br />كه به زيبايي نواخته مي‌شد<br />تمام گروهان ايستاد<br />تا صداي موسيقي را بشنوند<br />پيانيست به زيبايي مي‌نواخت<br />و تمام گروهان ايستاد<br />و به هارموني بسيار زيبا گوش فرا دادند<br />بمب‌ها نتوانستند كه ما را از حركت بازدارند<br />اما دختري شانزده ساله<br />با نواختن موسيقي باخ<br />ما را از حركت بازداشت! <br /><br /><br />■ دست قطع شده Amputated Hand<br /><br />پسري جوان به سوي من دويد<br />و درخواست يك شيريني كرد<br />او بازوهاي قطع‌شده‌اش را<br />بدون دست باز كرد<br />با وحشت پرسيدم:<br />«چه كسي اين كار را با تو كرده است؟»<br />با شرم پاسخ داد:<br />- «اَنتُم»! «شما»!<br />شرم عذرخواهانه‌اش<br />شرم شوك‌زده‌ام را خفه كرد.<br /><br /><br /><br />■ امنيت يك دوقلوي سيامي است Safety Is A Siamese Twin<br /><br />براي امنيت خود<br />دندان‌هاي آنان را مي‌شكنيم<br />براي امنيت خود<br />صدها تن بمب را<br />بر سر آنان و امنيت‌شان فرو مي‌ريزيم<br />به باغ‌هاي آنان<br />و بر تاكستان‌هاي آنان<br />به خانه‌هاي آنان و بر غرور آنان<br />تمام اينها فقط براي امنيت خودمان<br />ولي امنيت ما در كجاست؟<br />امنيت آنان چه مي‌شود!؟<br />واقعيت اين است، امنيت ما و آنان<br />دوقلوهاي به هم چسبيده‌ي سيامي هستند<br />نمي‌توان بدون آسيب به يكي، به ديگري آسيب برسانيد<br /><br /><br />■ دروغي كه منفجر شد The Lie That Exploded<br /><br />آن شب كه دروغ بزرگ<br />در قلب و ذهن من منفجر شد<br />تمام اعضاي بدن و آرمان‌هايم<br />از هم پاشيد<br />آن دروغ بزرگ كه خشونت مي‌تواند جدال‌ها را متوقف كند<br />در اعماق قلب من<br />همراه بمب‌ها منفجر شد<br />و در آن شب انفجار<br />روياهايم همراه دروغ منفجر شد. <br /><br /><br />■ به خانه باز نخواهم گشت Not Returning Home I m<br /><br />بسيار متأسفم، عشق من!<br />من به خانه باز نمي‌گردم<br />زيرا نمي‌توانم<br />به خانه بازگردم<br />بسيار دوستت دارم<br />مي‌خواهم با تو باشم<br />ولي جايي آنجا<br />ميان درختان سرو باشكوه لبناني<br />بسيار دور از تو، عشق من<br />با گلوله‌اي كشنده<br />درست در مركز قلب<br />هدف قرار گرفتم<br />جايي كه اولين بار به خاطر تو<br />و براي هميشه افتادم<br />بسيار مي‌خواهم با تو باشم، عشق من<br />بسيار مي‌خواهم كه در آغوشت گيرم<br />عشق من! زندگي من!<br />اما نمي‌توانم به خانه بازگردم<br />آنها بيهوده و رقت‌انگيز<br />جواني و خونم را<br />زير آسمان لبنان ريختند<br />و اكنون من نمي‌توانم<br />واقعاً نمي‌توانم<br />كه به خانه بازگردم<br /><br /><br />مترجم:ناصر خالديان <br />برگرفته از <strong><a href="http://noqte.com/blogs/blog.php?code=210">نقطه ته خط</a></strong><br />با تشكر از <a href="http://reza34mans.persianblog.com/">رضا</a>ی عزيز برای معرفی اين اشعار<br /><br />**** **** ****<br /><br />ديگر شعرها را می توانيد در نقطه ته خط دنبال كنيد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115545414606681548?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1155198944418951032006-08-10T10:33:00.000+02:002007-07-22T18:20:11.386+02:00<p dir="rtl"><br />شعر <strong><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/farhang/more/9670/">غول</a></strong> در <a href="http://www.iran-emrooz.net"><strong>ايران امروز</strong></a> منتشر شد.با سپاس از آقای فرزانه فر.<br /><br />شعر "<strong>سيگار</strong>" در <a href="http://ravaq.com/"><strong>رواق</strong></a>.با تشكر از آقای شهرستانی.<br /><br />*** *** ***<br /><br />ما(من و كسانی كه چون من باور دارند) كشتن انسان را نفی می كنيم چه از تفنگ بنياد گرايي مذهبي نشانه رود و چه از سلاحهاي كشتار جمعی مبارزه با تروريسم و گلهای آهنين گلوله ی شعار دموكراسی.مذهب بيشتر از آنكه گمان می رود در قلب خاورميانه نفوذ دارد و نفی مذهب در شعار دموكراسی پارادوكسی خنده دار را می ماند.ما مذهبی را حمايت می كنيم كه انديشمندانه خود را نقد كند،احكام و متشابهاتش را روايتهای مدرن بخشد.و با فلسفه ای ذهنيت هامان را می آميزيم كه كشتن انسان را توجيه نكند بلكه يكی از اصلی ترين پرسشهاش چرايی گرفتن جان آدمی باشد از هر تفكر و مذهب و ايده.<br />اعتراض ما برای جنگ در لبنان فريادی ست بر جنون آدم كشی كه وقيحانه سال به سال پيش می رود و پيش می رود...<br /><br />من با درد اين شعر هم صدام و اعتراضی و فريادی كه در سينه دارد وگرنه در بخشهای اعتقادی با نزار قبانی همراه نيستم.<br /><br /> شعر چهره ی قانااز <strong>نزار قبانی</strong>:<br /> <br /> <strong>چهره ی قانا</strong><br /> <br /> پریده رنگ، همچون سیمای عیسی<br />و هوای دریا در ماه آوریل... <br />باران های خون و اشک... <br /> <br />٭ <br /> <br />بر روی اجسادما <br />وارد قانا شدند <br />و پرچم نازیان را <br />بر فراز سرزمین جنوب بر افراشتند <br />و ایّام آدمسوزی را باز گردانیدند... <br /> <br />هیتلر <br />آنان را در اتاق های گاز به آتش کشید <br />و بعد از او <br />آنان آمدند تا ما را به آتش بکشند <br /> <br />هیتلر <br />آنان را از شرق اروپا راند <br />و آنان ما را <br />از سرزمین خودمان راندند <br /> <br />هیتلر <br />زمان نیافت تا ریشه کنشان کند <br />و بعد از او <br />آنان آمدند تا ما را ریشه کن کنند! <br /> <br />٭ <br /> <br />مثل گلّه های گرگ های گرسنه <br />وارد قانا شدند... <br />تا در خانه ی مسیح <br />آتش بیافروزند <br />و بر جامه ی حسین <br />و بر خاک عزیز جنوب <br />لگد بکوبند <br /> <br />٭ <br /> <br />گندمزاران را <br />و درختان زیتون را <br />و بوته های تنباکو را <br />در هم کوبیدند. <br />و آوای بلبلان را... <br /> <br />کنفسیوس را <br />در مرکبش در هم کوبیدند <br />دریا را درهم کوبیدند <br />و افواج مرغان دریایی را. <br /> <br />حتّی بیمارستان ها را هم در هم کوبیدند <br />حتّی مادران شیرده را <br />و کودکان مدرسه یی را. <br /> <br />زیبایی زنان جنوبی را در هم کوبیدند <br />و باغستان های چشم های عسلی را <br />به غارت بردند <br /> <br />٭ <br /> <br />و ما اشک را <br />در چشمان علی دیدیم <br />و صدایش را شنیدیم <br />وقتی که در زیر باران های آسمان خونین <br />نماز می خواند... <br /> <br />٭ <br /> <br />چه کسی هرگز <br />داستان قانا را خواهد نوشت؟ <br />بر روی کاغذ های پوستی. <br />این، کربلای دوّم بود... <br /> <br />٭ <br /> <br />قانا <br />راز های نهان را <br />آشکار کرد <br /> <br />و دیدیم آمریکا را <br />که لباس کهنه ی حاخامی یهودی را بر تن کرده است <br />و این قصّابی را راهبری می کند <br /> <br />و بر روی کودکان ما آتش می گشاید <br />بی هیچ سببی. <br />و بر روی زنان ما آتش می گشاید <br />بی هیچ سببی. <br />و بر روی درختان ما آتش می گشاید <br />بی هیچ سببی. <br />و بر روی اندیشه های ما آتش می گشاید <br />بی هیچ سببی... <br /> <br />آیا در قانون اساسی آمریکا <br />ـ این سرور عالم ـ <br />به خطّ عبری نوشته اند <br />که باید اعراب را به خاک ذلّت نشانید ؟ <br /> <br />٭ <br /> <br />آیا هر فرمانروایی در آمریکا <br />که رویای شیرین ریاست جمهوری را به سر دارد <br />باید ما عرب ها را <br />کشتار کند؟ <br /> <br />٭ <br /> <br />منتظر آمدن یک عرب ـ عربی واحد ـ بودیم <br />تا خنجر را از گردنمان بردارد <br /> <br />منتظر یک بنی هاشمی بودیم <br />منتظر یک بنی قریشی بودیم <br />منتظر یک دن کیشوت بودیم <br /> <br />منظر یک پهلوان ملّی بودیم <br />که سبیل اورا نتراشیده باشند <br /> <br />منتظر خالدی بودیم <br />یا طارقی <br />یا عنتره یی... <br /> <br />امّا <br />جفنگ و یاوه ی بی سر و ته خوردیم <br />امّا <br />جفنگ و یاوه ی بی سرو ته نوشیدیم <br /> <br />برایمان فاکسی ارسال کردند <br />بعد از تقدیم مراتب تأثّر و همدردی <br />و بعد از آنکه کار به قصّابی کشتنمان <br />به انجام خود رسیده بود ! <br /> <br />٭ <br /> <br />چرا هراس داشته باشد اسراییل <br />از فریاد های ما ؟ <br />چرا هراس داشته باشد اسراییل <br />از "فاکس بازی ها"ی ما ؟ <br />"جهاد فاکس" <br />از ساده ترین جهادهاست: <br />متن واحدی می نویسیم <br />برای همه ی شهیدانی که رفته اند <br />و همه ی شهیدانی که خواهند آمد ! <br /> <br />٭ <br /> <br />چرا هراس داشته باشد اسراییل <br />از ابن مقفّع ؟ <br />از جرید؟ <br />و فَرَزدَق؟ <br />و از خنساء <br />که شعرش را دم در گورستان می خوانَد ؟ <br /> <br />چرا هراس داشته باشد اسراییل <br />از لاستیک آتش زدن ها ؟ <br />و امضای بیانیّه ها ؟ <br />و ویران کردن مغازه ها ؟ <br /> <br />او می داند که ما امیران نبرد نبوده ایم <br />بلکه امیران جفنگ و یاوه ی بی سر و ته بافی بوده ایم... <br /> <br />چرا هراس داشته باشد اسراییل <br />از بر طبل کوبیدن ها ؟ <br />و از پیراهن، چاک کردن ها ؟ <br />و از خراش دادن گونه ها ؟ <br /> <br />چرا هراس داشته باشد اسراییل <br />از اخبار عاد و ثمود ؟ <br /> <br />ما <br />در تاریکی ملّی فرو رفته ایم <br />و از آن اعصار و روزگاران فتوحات <br />حتّی یک نامه هم دیگر <br />به ما نرسیده است <br /> <br />٭ <br /> <br />ما <br />ملّتی هستیم ساخته شده از خمیر. <br />هرچه اسراییل بر تروریسمش و بر کشتارش بیافزاید <br />ما بر سستی و بی خیالی و خونسردیمان می افزاییم <br /> <br />٭ <br /> <br />یک وطن ِ خفه شده <br />یک لهجه ی محلّی <br />که در قباحت و سخافت است که پرورش خود را می جوید. <br />یک وحدت سبز <br />که در انزوا و تفرقه است که تحقّق یافتن خود را انتظار دارد. <br />درختی که در تابستان <br />عقیم و بی ثمر <br />در خود خمیده است. <br />و مرز هایی که هر وقت هوس کردند <br />مرز های دیگر را پاک می کنند ! <br /> <br />٭ <br /> <br />چرا اسراییل، ما را ذبح نکند ؟ <br />چرا هشام و زیاد و رشید را محو نسازد ؟ <br />وقتی که: <br />بنی ثعلب <br />با زنانشان مشغولند <br />و بنی مازن با غلامبچگانشان. <br />وبنی هاشم <br />شلوارهایشان را پایین کشیده اند <br />و سرگرم مغازله و ماچ و بوسه اند... <br /> <br />چرا باید اسراییل، از اعراب بترسد <br />وقتی که بعضی از آن ها <br />یهودا شده اند؟<br /><br />مترجم: محمدعلی اصفهانی <br />برگرفته از اخبار روز<br /><br />*** *** ***<br /><br />ترانه ی "<a href="http://music.6arab.com/majda..bairoot-set-e-donia.ram">بيروت ست الدنيا</a>" با صدای <strong><a href="http://www.majidafans.com/en/bio.asp">ماجدة الرومي</a></strong><br />شعر:نزار قباني<br />***<br />ترانه هايی كه در وصف بيروت خوانده شده را از ماجد الرومی و فيروز و ديگر خوانندگان در <a href="http://www.yabeyrouth.com/pages/index644.htm">اين صفحه </a>می توانيد گوش كنيد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115519894441895103?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1154597694488357482006-08-03T11:04:00.000+02:002006-08-06T19:12:36.353+02:00<a href="http://photos.photosig.com/photos/17/89/1778917-a811a41081737601.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/17/89/1778917-a811a41081737601.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><p dir="rtl"><br />نمونه اشعاری از زنده ياد هنرمند بی پروای صحنه ها فريدون فرخزاد كه نه از آزادانه بيان <br />گرايش جنسی خود باك داشت و نه هيچ چيز ديگر.يادش هميشه گرامی:<br /><br />تابستان<br /> پرستويی تشنه بود<br /> که سراب ها او را کشتند<br />پاييز<br /> فصل غم انگيز کتابی بود<br /> که من آن را تا به آخر خواندم<br /><br />اينک اما، يا از اين گستره بی خون بايد گذشت <br />و سراغ داس های تنبل را گرفت يا دستکش سياه به دست کرد<br />و زمستان را <br /> قدری گرما ارزانی داشت<br /><br />اين شعر را فريدون فرخزاد به آلمانی سروده است و حسين منصوری پسر خوانده ی فروغ به فارسی برگردانده است.<br />"<a href="http://www.avayeashena.com/music/music/farokhzad/">فريدون فرخزاد</a>"<br /><br />*** ***<br /><br />ما تلخ زبان و سرد گشتيم<br />عاجز ز بيان درد گشتيم<br />در ضعف ؛بقای خويش ديديم<br />غافل ز ره نبرد گشتيم<br /><br />گوشه ای از شعر "وطن دور از دسترسم"<br /><br />*** ***<br /><br />من سبک ابری بدون ريشه ام<br />من رها، در وسعت انديشه ام<br /><br />*** ***<br /><br /> .<a href="http://www.aavang.ir/filez/Farokhzaad%201.wma">آهنگ تو چشات كار كجاست؟</a><br /><br /><a href="http://www.aavang.ir/filez/Farokhzad.N.www.aavang.ir.wma">ای خدا به كی بگم؟</a><br /><br />دانلود آهنگها از وبلاگ <a href="http://www.aavang.blogfa.com/post-98.aspx">آونگ خاطره هاي ما</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115459769448835748?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1154560896002770542006-08-03T01:19:00.000+02:002006-08-03T01:35:47.350+02:00<p dir="rtl"><br /><br /><strong>"شب"</strong><br /><br />صدای نفسهای شب از لابلای شاخه ها<br />صدای لالايی باد<br />سكوت چشمانی كه مردد نيست و خواب را خوابانده است.<br />آه<br /> هم من<br />هم تو.<br />نيشخند كسی كه ايستاده است و دروغهام را <br />چون فريب كودكانه اي <br />تلخ و شور<br />سر تكان می دهد.<br />هرگز كسی مرا اينگونه نفريفته است؛ كه من مرا<br />مي داني ؟<br />گونه هام را<br />پيشانی ام را به شانه ات گذار <br />چون شانه اي خيس<br />خنكای انگشتانت را<br />در تاريكی گيسوانم بغلطان.<br />چون روشنفكران<br />با هيچ شعله ی انديشه ای<br />سياهي ات را به مرگ نخواهم نشست.<br />شب!<br />ای بالندگی بی ادعای تاريكی<br />سياهترين مه نمناك انزوا<br />از تو<br /> تنها و تنها <br />اعجاز تو را می خواهم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115456089600277054?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1154357775713729382006-07-31T16:54:00.000+02:002007-03-14T18:36:13.326+01:00<p dir="rtl"><br /><strong>"پنجره"</strong><br />بيرون پنجره شهر لبخند می زند.<br />و ساختمانها<br />دندانهايی می شوند<br />سخت<br />كه خاطرات چند صد ساله ی جنگ و صلح را<br />در گوشه ي<br />ميدانهای قديمی<br />خرد می كنند.<br />و دو درياچه ی سبز<br />به چشمان خيس زمردينی ماند كه قوهای سپيد را<br />چون ستارگان عاشق<br />می درخشد.<br />بيرون پنجره شهر<br />جنگل را<br />چون مايوي دو تكه ي زني ميانسال<br />روييده است<br />و تن سپرده به نوازش انگشتان مهربان آفتابي<br />كه امروز افسرده نيست.<br />بيرون پنجره قطارهای زمينی<br />همزيستی آهن و سنگ و انسان را جشن می گيرند<br />و كشتی ها آب را عادت نمی كنند<br />و كشتی ها در آرزوی پرواز<br />آبها را به ابرها وام نمی دهند.<br /><strong>بيرون پنجره مرغان دريايي<br />تنها يك ماهی كوچك عاشق را نشانه می روند<br />تا در حوض مهربان كوچك منقارهاشان<br />پرواز كنان<br />رو به سوی دريا<br />دور شوند</strong>.<br />آن سوی پنجره زني پنهانی<br />در پشت سالمندترين درخت<br />عاشقانه لبهای زني ديگر را می بوسد.<br />و كشيشی با قدم های تند<br />مرگ هم جنس خواهان را در جشن پرايد نقشه می كشد.<br /><br />اين سوی پنجره<br />باد سرك می كشد به سكوت خانه<br />به تنهايی من.<br />اين سوی پنجره فنجانها<br />چون روياهای رنگ پريده پر می شوند و خالی.<br /><br />اين سوی پنجره<br />تصوير گلوي دو مرد تاب می خورد<br />بر خشونت تنگ طناب.<br />اين سوی پنجره چيزی<br />می خواهد<br />فاصله ي قاره اي آدمها را<br />در هم آغوشی آی پی ها كفايت كند<br />و جهان را با يك شيشه ی كامپيوتر اندازه زند.<br />اين سوی پنجره<br />خنده را<br />قرصهای ضد افسردگی<br />جيره می بندند.<br />و گلوله ها از تلوزيون<br />سينه ي پنجره ات را مي شكافند<br />و بزرگترين قاتل قرن<br />بوق آزادی را<br />تبليغ می كند<br />و شكاف خونين پنجره را<br />با ستاره های دموكرات پرچمش<br />داغ می زند.<br />اين سوی پنجره خاور ميانه ی كوچكی ست<br />كه دوزخ تازه ي ارداويراف نامه است.<br />اين سوی پنجره<br />تو آخرين تركش خمپاره ای دوري<br />كه پای شهر را لنگ می زند.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115435777571372938?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1153797401851876742006-07-25T05:15:00.000+02:002006-07-25T06:08:05.190+02:00<p dir="rtl"><br />جنگها وحشتناكند.كدام تمدن؟ كدام حقوق بشر؟ كدام انسان و انسانيت؟<br />حسی كه امروز برای نوشتن دردی كه از چهره ی كنونی زمين دارم تكه پاره تر از آنست كه به نظم يا حتا به نوشتن در آيد.انگار يك گلوله را كه موشكی ست در ابعاد قلبت نفس می كشی و با هر دم و بازدم به مرگ نزديكتر می شوی.باور ندارم كه با مرگ هم می شود به آرامش رسيد.همه ی بار سنگين اين همه دردهای منفجر نشده را با خود حمل خواهی كرد.<br /><br />به زمين و همه ی تكه تكه های سوخته اش:<br /><br /><br /><br /> <span style="font-weight:bold;">"خواب"</span><br />من خواب ديدم زمين داشت،پيشانی اش خال خورشيد<br />در دست او مشعل عشق ،در پای خلخال خورشيد<br />در باغهای طلايی ، فواره های محبت<br />فصلی كه در آن رسيدن سهم تن كال خورشيد<br />باران عشق و نيايش از سينه ی آسمانها<br />گويی گذشته تن او از روی غربال خورشيد<br />سهم زمين زندگی بود با پيچ و تابي ز رويش<br />وقتی كه كولی نشان داد آيينه ی فال خورشيد<br />حتا زمستان وحشی با سنگ يخهای عريان<br />می شد شنل پوش آتش بر گردنش شال خورشيد<br />چشمان خود را گشودم ديدم زمين خسته اسبی ست<br />گويی يدك می كشيد او، افسانه ی يال خورشيد<br />ديدم شكسته پرانی ،با نام خيس كبوتر<br />در آسمان سياهی ،در حسرت بال خورشيد<br />باران شب بر تن روز با نيشگونی ز ظلمت<br />می شست آيينه ها را در سوگ آمال خورشيد<br /><br /> سال ١٣٧٣<br /> منتشر شده در كتاب حنجره ی آب<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115379740185187674?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1153507033571662382006-07-21T20:30:00.000+02:002006-07-22T06:53:04.796+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/02/99/1789902-edc18d7764ecb0e0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/02/99/1789902-edc18d7764ecb0e0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><p dir="rtl"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/02/10/1791002-cdfab660288eb18a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/02/10/1791002-cdfab660288eb18a.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ما بزرگ شده ایم و کارهای بزرگ در خور ماست.</span><br />سنگ ، انسان معمولی ، گلدان .... نه ، این ها مال بچه هاست ... وقتی بچه بودیم ، نقاشی ما از این ها پر بود . حیف از نگاه ما که روی این چیزها بنشیند. <br /><br />خوشا به حال ما که با چند قدم از روی همه چیز رد می شویم ... تنهایی،مراقبه،خویشتنداری، شور ، حال ، عشق ... از هر کدام اندکی بچشیم کافیست ، <span style="font-weight:bold;">هیچ چیز نباید زیاد وقت ما را بگیرد !</span><br /><br />تازه تماشای سیب وقت می خواهد و تماشا با شتاب زندگی ما ناسازگار است . پایه ی کارها بر هم چشمی است . اگر برای تماشای سیب درنگ کنیم ، همکارها جایزه را خواهند برد.<span style="font-weight:bold;">پس برویم دیگ زودپز احساس بخریم و در زمانی کوتاه میز زندگی را با خوراک های رنگ به رنگ بیاراییم </span>...<br /><br /> سهراب ـ دیماه ۴۳<br />متن كامل را در صفحه ی <a href="http://siyahmashgh2.blogfa.com/author-ghasedak.aspx"><span style="font-weight:bold;">قاصدك</span></a> عزيز در سياه مشق بخوانيد.<br /><br />*** *** *** ***<br /><br />كسی چنان در مركز جهان خويش ،مانا آقايی نقش بسته است كه برای حس يگانه شدن با او وبلاگی با نامش جعل كرده .سطرهايی را هم به نام شعر به مانا نسبت داده ست.<br /><a href="http://www.manaaghaee.persianblog.com">اين وبلاگ تقلبی س</a>ت و سايت مانا آقايی و ليلا فرجامی در<a href="http://http://www.toomar.com/"> طوما</a>ر به تازگي راه اندازی شده ست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115350703357166238?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1153252497449348592006-07-18T21:51:00.000+02:002006-07-29T22:30:19.200+02:00<p dir="rtl"><br /><strong>"دل"</strong><br /><br />دلا همای وصالی بپر چرا نپری؟<br />تو را "كسی"نشناسد نه آدمی نه پری<br />تو دلبری نه دلی ليك بهر حيله و مكر<br />به شكل دل شده ای تا هزار دل ببری<br /> مولانا <br /><br />و باز هم مولانا: <br />دلا نزد کسی بنشين که او از دل خبر دارد<br />به زير آن درختی رو که او گلهای تر دارد<br /><br />در اين بازار عطاران، مرو هر سو چو بيکاران<br />به دکان کسی بنشين، که در دکان شکر دارد<br /><br />ترازو گر نداری پس ترا، زو ره زند هر کس<br />يکی قلبی بيارايد، تو پنداری که زر دارد<br /><br />ترا بر در نشاند او به طراری که ميآيم<br />تو منشين منتظر بر در، که آن خانه دو در دارد<br /><br />نه هر کلکی شکر دارد، نه هر زيری زبر دارد<br />نه هر چشمی نظر دارد، نه هر بحری گوهر دارد<br /><br />بنال ای بلبل دستان، ازيرا ناله مستان<br />ميان صخره و خارا اثر دارد، اثر دارد<br /><br /><span style="font-weight:bold;">بنه سر گر نميگنجی، که اندر چشمه سوزن<br />اگر رشته نميگنجد، از آن باشد که سر دارد<br /></span><br /> *** *** *** <br />مثل لبريز شدن زندگی...از دل برآمدن و بر دل نشستن."دل "واژه ای كه در زبانهای غربی معادل <br />ندارد در حاليكه در زبان فارسی ١١٠ كلمه ي تركيبی با آن ساخته می شود.دلبر،دلربا،دلآرام،دلنواز،دلكش،دلگشا،دلفريب،دلافروز،دل انگيز...<br />در موسيقی اصيل هم وقتی استادانه و از منظر دلش را می شنوی به لايه هايی از وجود خود پی می بری كه متفاوت است با موسيقی غربی.هر كدام در بهترين شكل خود نتهای بخشهايی از هستی درونی تو را مرتعش می سازند.<br />استاد كسايی در اينجا اشاره مي كند به چگونگی نواختن ساز و اجتناب از يكنواختی آن به گونه ای كه از دل بلند شود و در دل شنونده رسوخ كند.دل يك تجربه ی غنی و عميق شرقی ست كه در عرفان،موسيقی،ادبيات ما جاودانه است.<br />برای همين هم تفاوت از زمين تا آسمان است وقتی كسی اهل دل دلبرت خطاب می كند و مثل نوازنده ای چيره دست سحرت می كند.يا كسی كه كلمه ي دلبر عادت كليشه ای چون آب نوشيدن اوست,هر چند می شود آب را هم با تعمق نوشيد.اداي دومی در نيازهای زيستی ريشه دارد اما اولی نيازهای زيستی را عبور كرده است و چون مواد عالی خاك در عبور از يك دانه ی گندم توان زايش هفتاد دانه را دارد.<br />كلمه ها جان دارند ،زنده اند اين ماييم كه ديگری را قبرستان كلمات اصيلی كه به قتل رسانده ايم می كنيم يا گلستان زنده ی خوشبو.<br />زنده مانديم و معلم هم شديم...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115325249744934859?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1153142966763539142006-07-17T15:26:00.000+02:002007-03-14T18:32:03.456+01:00<p dir="rtl"><br /><br /><br /><br />نه هر كه چهره برافروخت دلبری داند<br />نه هر كه آينه سازد سكندری داند<br />نه هر كه طرف كله كج نهاد و تند نشست<br />كلاهداری و آيين سروری داند<br />هزار نكته ی باريكتر ز مو اينجاست<br />نه هر كه سر بتراشد قلندری داند<br /><br /><strong>"فرود پرنده ی لبی چون قلبی تپنده"</strong><br /><br />وقتی در خيابانهاي يخ زده<br />مردی نيست كه گرمم كند<br />به كلمه ای كه وزن خورشيد را منتشر سازد<br />و ايميلها همچون قهوه های آلوده به شير<br />در راه يخ می بندند<br />و تلخی سردشان را<br />بحران گذار می نامند<br />چرا آرزو نكنم شراب ششصد ساله ای<br />كه مستم كرده است را<br />در حبه های انگور لبانی بفشارم.<br />در كجا بيابمت<br />كه اين دو تكه ي از هم گسيخته ی مد قرن<br />تعقل سرد<br />دست و پاي قلب مصنوعيش را<br />با كوره های آدم سوزی گرم نكند<br />در پيكر قايقی در كوچه پس كوچه های نمناك ونيز<br />كه كانت را در زانو نشانده است<br />در تو در توی اعماق خاك خوشبوترين باغ بزرگی<br />در محلات يا آمستردام<br />كه مجنونترين بوهای جهان را شير می دهد<br />تهران،رم<br />بيروت،مادريد<br />آتن، بمبئی<br />در زهدانی تاريك و فراموش شده از نقشه ی جغرافيا؟<br /><strong>آه حافظ!</strong><br /><strong>شرقی ترين كهن الگوی ابدی عشق</strong><br />هيچ مردی از تو نياموخت<br />شور لطيف آتش وزيدن را.<br />بيهوده نيست زنان<br />كلمات محال مردانشان را<br />با تفأل<br />از جام آتشين لبان تو مي نوشند<br />مي مكند.<br /><br />اي عيسای زمين پرست نامصلوب!<br />زبان لال همه ی مردان مدعی<br />قربانی مذبح چشم های تو.<br />حافظ!<br />آفتاب شرقی زيبای بت شكن!<br />از خاك طلوع كن<br />بتهای يخی در مردابهاشان<br />تعفن را قرقره خواهند كرد<br />خواهند سوخت و محو خواهند شد...<br /><br />نه شاخه نباتم<br />نه مانكنی پلاستيكی<br />كه نهايت زيبايی را رعايت كرده است<br /><strong>تمشك سياه وحشی ام</strong><br /><strong>در جنگل نياز آلود هوس<br />كه با بوسه های تيغ<br />خون می ريزم<br />تا شراب سرخ سر كشم<br />از رگهای نابی<br />كه خون می دهد به شاهرگ هستی ام<br />همچون خنده ی اناری رسيده<br />شكوفايی انديشه ام<br />عبور كرده از مجرای بی بديل احساس</strong><br />برای همين در حيرت از ابهت جاودانگيت<br />نرم و داغترين بوسه ی مذاب را<br />روی لبانت مهر می كنم<br />تا لبی شوم چون قلبی تپنده<br />از انعكاس همه ی لبهای زنان جهان!<br /><br />وقتی كه مرگ خنده كنان<br />پاسپورت زيستن را جعل می كند<br />تا كفشهای وصله پينه اش را<br />به نشانه ی پارگی پای كودكان آفريقا<br />در سرزمينهای ممنوع روانه سازد<br />وقتی كه زنده گان<br />اسكلتهای پوسيده ی جين پوشند<br />كه هر روز صبح<br />از شيشه های ادوكلن<br />ادرار نيچه را<br />بر صورتهای تيغ زده شان پخش می كنند<br />بگذار ای آتش هميشه زنده<br />مرده پرستم بنامند<br /><em>"اين زنده گان"!</em><br /><br />*** *** ***<br /><br /><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/farhang/more/9273">شعر سيگار و كرشمه در ايران امروز</a> با تشكر صميمانه از آقای شهرام فرزانه فر.<br />شعر" نيلوفرانه" در <a href="http://www.pglo.net/persian/cheragh/cheragh-p18.pdf">مجله ی چراغ</a> با سپاس از شاهرخ رئيسی عزيز.<br /><br /><br /><br /><br />************************<br /><strong>"..."</strong><br />آن عصر كه مادر شدم </p><p dir="rtl"> ستون باستاني بغضي</p><p dir="rtl"> در هاون مرگ</p><p dir="rtl"> می‌كوبيد</p><p dir="rtl"> نعش گردبادی بودم </p><p dir="rtl">كه حتی<br />توان حمل خاکستر استخوانی را نداشت</p><p dir="rtl"> ايران هيزمی بود كه می سوخت </p><p dir="rtl">زغالی<br />در جدالی سرخ با افيون </p><p dir="rtl">و دودی</p><p dir="rtl"> که بالا می رفت<br /> احساس همزمانی يك لحظه‌ی تشويش</p><p dir="rtl"> در هزارسال پيش هزار سال بعد...</p><p dir="rtl"> وهمان لحظه </p><p dir="rtl">حالا منم<br />و اين همه آرزو كه تبخير می‌شود </p><p dir="rtl"> رسوبی بر دست‌هایم</p><p dir="rtl"> بر پيكرم</p><p dir="rtl"> اگر سنگی شوم خوابيده روی زمين</p><p dir="rtl"> حجم مشتی خواهم بود </p><p dir="rtl">كه رويای آب را می‌جوشد </p><p dir="rtl">سنگواره ای<br />در دستان سنگتراشی گمنام</p><p dir="rtl"> كه رويای تراشه‌ها را </p><p dir="rtl">مي روبد.<br /> عقربه‌ها<br />تند و كند كلاف رگ‌هایم را می‌بافند<br />می‌بافند و می‌شكافند</p><p dir="rtl"> شالی برای گردن هيچ... </p><p dir="rtl"><br />*************************<br /><br /><br /><br />ماهها پيش آقای <a href="http://www.sollarsystem.blogspot.com/">حسن بصيری</a> دختر خود را در آتش سوزی از دست دادند،اين درد آنقدر بزرگ بود و هست كه توان يافتن كلماتی برای همدردی پيدا نمی كنم.خود, مختصر در پاسخ ايميلم نوشته اند در بزرگی اين درد كمرم شكست،پير شدم.توان نوشتن و كلاس رفتنم نيست...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115314296676353914?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1152628454116668662006-07-11T16:28:00.000+02:002006-07-11T16:51:57.686+02:00<p dir="rtl"><br /><br /> <strong> "مهربانی"</strong><br /><br />مهرباني<br /><br />لبخند فاتحانهء مردي مغرور نيست<br /><br />كه با دسته كليدش<br /><br />در كوچه پس كوچه هاي يك پايتخت متروكه قدم مي زند<br /><br />مهرباني تسليم جنگجوي پشيمان است<br /><br />تمرد سقف است از فرو ريختن<br /><br />استيصال قفل هاست<br /><br />مهرباني تيك تاك اميدوار ساعت نيست<br /><br />كه عجوزهء پير زمان را<br /><br />با وعدهء فرداي روشن زنده نگه دارد<br /><br />مهرباني تبعيد ماهي هاي سياه كوچولو<br /><br />از رودخانهء قصه های صمد به دريا نيست<br /><br />مهرباني تبخير اقيانوس هاي كودكي<br /><br />در قل قل سماور مادربزرگ است<br /><br />مهرباني <br /><br />اين قالي كهنهء نخ نماست<br /><br />كه پشت نسل ها را گرم كرده <br /><br />و سال به سال لگدخورده <br /><br />مثل حافظهء من<br /><br />نه مهرباني <br /><br />املاي رستگار يك واژه <br /><br />در فرهنگ لغت نيست<br /><br />يا لبخند زرد عكس هاي فراموش شده<br /><br />در آلبوم خاطرات عتيقه<br /><br />مهرباني اكنون آينه است <br /><br />كه رفتار چشم هاي ما را تعقيب مي كند<br /><br />مهربان منم <br /><br />كه بزرگ ترين جنايتم <br /><br />چيدن ناخن هاست<br /><br />مانا آقايي<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115262845411666866?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1151032609475655722006-06-23T05:15:00.000+02:002006-06-23T14:57:03.616+02:00<p dir="rtl"><br /> "<strong>سيگار</strong>"<br />من در اين لحظه يك شك بزرگم<br />به همه ی كلماتی كه اعتبار تاريخيشان<br />چون سختی اصالت سنگ و كوه<br />به تاراج تونلها رفته است<br />و در قطارهای سريع السير زيرزمينی <br />آدمهای فلزی<br />طبيعت سرد مدرنشان را<br />تبليغ می كنند.<br />نه تاريخ نه روزنامه <br />هر دو برهنه اند<br />و سلاخی ابهام<br /> رسالت مقدسشان شده است.<br />...<br />نه غروب می كنی <br />نه طلوع می شوی<br />تنها به درازای قد يك سيگار مرغوب<br />از گوشه ی نيمه مردانه ي لبهاي يك فيلسوف<br />در گوشه ی كافه ای تاريك<br />تاريخ مصرفت به پايان می رسد.<br />او گمان می كند تو را سوزانده است <br />و دود تورا بلعيده است و انتهات را<br />به نشانه ی فرديت<br />در جای سيگاری جا گذاشته است<br />تو گمان می كنی فهميده شدی<br />و چيزی از خود را<br />برای حبس خاطره ی سوختن<br />نگاه داشته ای.<br />نامش چيست؟<br />خودارضايی مازوخيستی مدرن؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-115103260947565572?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1149968034239776672006-06-10T21:33:00.000+02:002006-06-11T14:06:35.276+02:00<p dir="rtl"> <br /> <span style="font-weight:bold;">"راز"</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/78/39/1763978-e4d9d15a71c8eb01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/78/39/1763978-e4d9d15a71c8eb01.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/67/90/1759067-62f57c8bee33da79.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/67/90/1759067-62f57c8bee33da79.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/21/53/1725321-7927969b8f87b990.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/21/53/1725321-7927969b8f87b990.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/57/37/1763757-77acf27b77c8d30a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/57/37/1763757-77acf27b77c8d30a.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><p dir="rtl"><br /><br /> <span style="font-weight:bold;">"مكان"<br /></span><br />مدتها پيش مجيد شفيعی در وبلاگ<a href="http://bahaarkhaab.blogspot.com/2005/06/blog-post.html"> بهار خوا</a>ب گزيده هايی از كتاب" مفهوم سكونت" را ارائه داده بود كه نگاه خود را با او در ميان گذاشتم :<br /><br />اگر از مکان دریافتی فیزیکی داشته باشیم ممکن است صدها بار به آن بازگشت نماییم ولی هیچیک از بازگشتها تاثیر روانی وروحی یکسانی بر جای نخواهند گذاشت"<br />از کتاب ِ مفهوم ِ سکونت: نوشته کریستیان نوربری شولتز<br />با ترجمه : محمود امیر یار احمدی<br />برگرفته از وبلاگ مجيد شفيعي<br /><br /><br />يكي از دلايل را می دانم كه تغيير ماست.ماييم كه تغيير می كنيم اگر چه اندك و هر بار با چشمانی تازه، وام گرفته از همان لحظه يا دورهای دور يا هر چيز ممكن ديگر؛به آن مكان چشم می دوزيم يكی ديگر شايد حضور انرژی های گوناگونی ست كه در آن مكان انباشته است و اينبار با بار قبل متفاوت است.انرژی هايی رقيق و شفاف يا سنگين.ديگر، زوايای گوناگون آن مكان است كه هر بار از گوشه ای ،انحنايی،دريچه ای با ما ارتباط می گيرد يا ما با آن.حالات گوناگونی كه در هر بار ما را در بر گرفته نيز موثرند چون حزن،شعف،جسم، جسم عاشقانه،جان و...<br />همراهانمان هم از عواملی ديگرند،چقدر نقاط مشترك در رسوخ كردن در روح و جسم آن مكان داشته باشيم آنچه كه در محدوده ی تجربه ی من است (در بازديد از مكانهاي تازه يا آثار باستاني)و اكنون به خاطر می آورم به اين عوامل بستگی دارد و اين گونه است كه مكان رازی می شود كه در لحظه هايی توان گشايشش را داريم.دلبری كه كرشمه می كند و تنها چشمان عاشق آن را در می یابد.فكر می كنم مكان را نيز زبانی ست و گوشی و چشمی.كلمه های كوير متفاوتند از كلمات دريا و هر دو از جنگل و كوه.كلمات يك اتاق چهارگو‌ش با سقفی كوتاه حرفی ديگر دارند با اتاقی با سقفی بلند.محيط های دوار با سقف های گنبدی حالتی ديگر در ما بوجود می آورند تا سقف هايی سه گوش و نوك تيز.كافی ست تعمق كنيم،بشنويمشان و ببينيم كدام ما را طلب می كنند و ما كدام را .بناهای گوناگون با رنگهايی كه در بردارند،خاكی يا رنگين كمان تر از رنگهای رنگين كمان،فيروزه ای يا سرخ،سبز يا سفيد،خاكستري يا سياه و صدها گونه ی ديگر احساسهای گوناگون را در ما بر می انگيزند.انگار هر كدامشان نتی از ساز درونمان را مي نوازند،كافیست گوش بسپاريم تا دست هايی كه در پس هزار سال،كمتر يا بيشتر؛هستی اش را با بنا تقسيم كرده؛بنوازدمان.يا چون نقاشان چينی آنقدر درون خويش را صيقل دهيم تا تنها عكس نقاشی ها و بنا در درونمان تاب خورد.با هرچيز در اين هستی توان گفتگوست،معاشقه و هزاران چيز ديگر كه بدترين آن جنگ است. يكی از بی نظيرترين خاطراتی كه دارم از گنبد قابوس در حوالی گرگان است.اگر درست گفته باشند بلندترين گنبد روی زمين است.وقتی در مركز دايره روی زمين می ايستی و به سقف چشم می دوزی،چيزی شبيه چشم عقاب می بينی و صدا چنان با اين مكان، زيبا می آميزد و معاشقه می كند؛چنان می رقصد و اوج می گيرد و فرود می آيد و در هر فراز و فرودی طنين های گوناگون به هم بوسه می زنند كه ديگر آرام آرام هيچ چيز نيستی،هيچ جز صدا...تنها صدا كه اوج می گيری و،بالا،بالا،بالا تا نهايت اين گنبد.دوار و عمود و هر آن كس كه می شنود ديگر هيچ چيز نيست،هيچ ؛جز گوش؛تنها گوش...<br />كم می شود تجربه ی چنين سبكبالی و وقتي شد تنها خاطره اش قادر است روحی دوباره در كالبدی نيمه مرده بدمد،اغراق نمی كنم...<br /> سكوي دايره شكل ديگری در بيرون اين معماری در فاصله ی چند متری ست كه چنان از پيچيدگی های رياضی بر خوردار است تا گونه اي در مقابل درب اين گنبد قرار گيرد،كه در محيط كاملا باز صدا برای خود فرد و اطرافيان نزديك او ،اكو به گوش برسد.می توان آهنين رفت و هيچ چيز نشنيد و نديد و تنها از نظر كمی به تعداد مكانهای بازديد شده افزود،می توان گونه ای ديگر نيز بود،آيا ما انتخاب می كنيم؟ نمی دانم<br />.<br />*** *** ***<br /><br />از داشته هايی كه به انسان حس امنيت می دهد مسلما مالكيت بر زمين يا مكانی برای زندگی ست.انگار ريشه می بندی در زمين و با لذت و آسودگی خاطر به جوانه و شكوفه دادنهات مي انديشی.يكی از دغدغه های زيستنت را پشت سر می گذاری اما اينكه اين مكان برای زندگيت چقدر پاسخگوی نيازهای درونی توست،كمتر كسی ست كه به آن توجه داشته باشد.يونگ روانكاو سوئيسی از استثنا افرادی بود كه عميقا به اين بخش پرداخت به گونه ای كه منزل مسكونی او به گفته ی خودش برای نسل هاي گوناگون اجداديش نيز مكان آسايش بود.يعنی بخشی از خانه ی وی ارتباط مستقيم با ناخود آگاه جمعی او داشت.از برق و تلفن و تكنولوژی عصر او خبری نبود.او باور داشت انسان و روان او بسيار قديمی تر از آنست كه خود می پندارد .<br />باور دارم پرداختن به لايه های درونی ما كه با قدمت ناخودآگاهمان چه جمعي و چه فردي ارتباطی تنگاتنگ دارد نحوه ي زيستن امروزمان را با تعمق بيشتری رقم خواهد زد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114996803423977667?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1149922680706275062006-06-10T08:55:00.000+02:002006-06-10T09:32:33.086+02:00<div style="text-align: center;"><br />ريشه در باد<br /> قاصدك <br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.photosig.com/photos/18/35/1763518-22bb275195002eb7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://photos.photosig.com/photos/18/35/1763518-22bb275195002eb7.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><p dir="rtl"><br />و عمق و ظرافت نگاه شاهرخ كه زيباست و ستودنی:<br /><br />"انتظار"<br /><br />همیشه در گوشه انتظارت<br />روزنی گشوده می ماند<br />تازگیها<br />با روزنه ها<br />پنجره ای ساخته ام.<br /> <br /><a href="http://manwamohajerat.blogfa.com/"> شعری از شاهرخ رئيسي </a> پائیز ۷۷ اصفهان<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114992268070627506?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1148588995193337962006-05-25T22:25:00.000+02:002006-05-26T01:01:17.333+02:00<p dir="rtl"><br />"Paolla"<br />حيفم اومد لذتی كه از اين آهنگ يوناني بردم را با شما تقسيم نكنم.<br />قطعه اي از میکیس تئودوراکیس به نام <a href="http://www.cholman.persiangig.com/audio/State%20of%20siege/Paolla.mp3">Paolla</a> (موسيقي فيلم).<br /></p><p dir="rtl">و اين قطعه ي شاد به نام <a href="http://www.cholman.persiangig.com/audio/State%20of%20siege/Baxe%20Tsifliki.mp3">Baxe Tsiflik</a><br />بخشهای ديگه را كه هر كدوم حال و هوای زيبای خود را دارن می تونين در صفحه ی دوستدار وطن گوش كنين.<br /></p><p dir="rtl">برگرفته از <a href="http://www.siyahmashgh2.blogfa.com/"> سياه مشق</a>.<br />ارائه شده توسط<a href="http://www.siyahmashgh2.blogfa.com/author-doostdare_vatan.aspx"> دوستدار وطن</a> عزيز.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114858899519333796?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1148217093215817892006-05-21T15:09:00.000+02:002006-05-23T16:33:36.983+02:00<p dir="rtl"><br /><span style="font-weight: bold;">"</span><span style="font-weight: bold;">نيلوفرانه</span><span style="font-weight: bold;">"</span><br /><br />تن نويس كدام شراره ی شوقي<br />كه شهوت بوسه هات<br />شهرت انگشتهاي وسوسه ات<br />پيله هام را می شكافد.<br />بال می زايم و اوج می گيرم<br />فرود می آيم و بال پهن می كنم<br />همچون توری<br />كه آبستن دانه های رنگارنگ است<br />فريبانه می فريبمت؛عاشقانه<br />وقتی<br />داغ داغ بوسه هات<br />خورشيدهای دواری می شوند<br />كه عاشقانه زمين بالهام را می سوزند<br />و لذت جيغهای لبانم را<br />با التهاب<br />چفت می كنند.<br />نيلوفرانه می پيچمت؛نيلوفرانه<br />با هزار دهان آبی نرم<br />با ساقه های لطيف نيايشی<br />كه ستون های پيكرت را<br />نازكانه می خرامند</p><p dir="rtl">نيلوفرانه گل می دهم<br />كبود<br />كبود<br />از عاشقانه هاي لبي<br />كه لذت و درد را<br />چون سياهی شب<br />به دندانهای سپيد التماسش<br />آميخته ست.<br />چكه كن در من<br />چكه كن<br />همچون شبنم<br />كه از تب پيشانی شب<br />بر التهاب دامن گل تاب می خورد<br />چون آخرين قطره های خيس ناودان<br />كه با زمين يگانه می شود<br />جاری شو در من از هر كجا<br />كه بستری ست برای جاری شدن<br />تا قلبم اقيانوسی شود<br />كه رودهای به هم پيوسته ی تو را در آغوش كشد.<br />آبشاری<br />رودی<br />دريايی<br />كه من در تو موج می زند<br />دختركی كه از طراوت موسيقی آب<br />زنده مي شود<br />بال مي زايد<br />پری می شود<br />تا در پيچ و تاب پيكرش<br />زيستن جاودانه ي دريايي را<br />به مرگ در ساحل آغوش تو پيوند زند.<br />پروانه ای كه رقص بالهاش<br />بادبزن های شعله های آتش تو اند.<br />تن نويس كدام شراره ی شوقی<br />كه شرم در شيار آتشم<br />ذوب می شود<br />آب می شود...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114821709321581789?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1147520484393118212006-05-13T13:40:00.000+02:002006-05-17T15:39:47.426+02:00<p dir="rtl"><br /><span style="font-weight:bold;">پدر</span><br /><br />پدر!<br />اشكی شدم<br />فرو چكيده از چشم های تو<br />شور<br />بگذار ميان همين سطرها<br />دو نيمه شوم<br />نيمی پيوسته به اقيانوس وهم<br />نيمی غلطيده در <br />ملتهب ترين دامان سپيد پليسه ی دريا<br />بزرگترين توپ مرواريد جهان شوم كه چه؟<br />صدف شوم كه چه؟<br />مرواريد بزايم كه چه؟<br />وقتی صياد اتاق ندارد<br />مرا<br />با يك ماهی معامله می كند!<br />ماه شوم<br />گرد و درخشان<br />بدرخشم<br />از لابلای رقص آتشی<br />كه در شب ساحل افروخته ای<br />...<br />*<br />بگذار برای يكبار هم كه شده لابلای همين شعر<br />دردی نباشد تا اعترافش كنی<br />اعتراضش كنم<br />دردی نباشد كه پنهانش كنم<br />فريادش كنی.<br />پدر!<br />مهربان ترين مرد<br />خسته ترين!<br />هيچگاه نفهميدم مادرت بوده ام<br />يا دخترت<br />وقتی به درازای يك عمر<br />همسرت را گم كرده اي<br />*<br />مهر آغشته با درد<br />چشم های توست<br />مثل خورشيد كه می سوزد و<br />برای گرم شدن<br />شنل خيس ابر را دور خود می پيچد<br />اينگونه است كه در ستايش چشم هات<br />برای بوسه زدن<br />به صدف دستهات<br />اشكی می شوم<br />فرو چكيده از چشم های تو<br />شور<br />نشد اين شعر هم بشود<br />بدون درد...<br />پدر!<br />چه می كند اين درد <br />با غرور...<br />** *** **** *****<br />صفحه ای در وبلاگستان كه بسيار دوستش می دارم.<br /><a href="http://blog.naqd.org/mona/">مونا</a> (مهدی خلجي)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114752048439311821?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1145995027062971472006-04-25T21:28:00.000+02:002006-05-13T22:25:21.766+02:00تغيير كرده ام بی گمان بسيار؛ اما هنوز احساس اين غزل و دستان و انگشتهايی كه نامرئی دف می زند و ولوله اي كه در موسيقی اين غزل جاری ست را دوست دارم<br />چه بسا مخاطب شعرهاي امروز من با شعرهاي گذشته ام ارتباط نگيرد همانگونه كه خود تا حدود زيادی با تصاوير آن فاصله گرفته ام،اما چيزی ست كه هست برايش زحمت كشيده ام ،لباسی ست از جان و دل و احساس آن روزهام كه شايد در قامت لحظه های كسی توان نشستن داشته باشد.<br />با تشكر فراوان از آقای <a href="http://harandi.persianblog.com">ابراهيم هرندی</a> كه تشويقهای صميمانه اش به نوشتن ترغيبم می كند،اكنون از گذشته وام می گيرم و فردا شايد از خود لحظه ها<br />*** ***<br />در زندگی بوده است لحظه هايی،روزهايی،ماههايی و حتی شايد سالهايی كه در فوران احساسی ناب <br />غرق بوده ايم.آتشفشانی كه در خويش جوشيده ايم اما جز دامنه های شعر و گوشهای دوست و تن و جان خويش كس ديگر نسوخته است.مخاطب اين غزل نيز،كسی ست كه جز لحظه هايی كه چشم در جايی ديگر داشتم،جسارت نگريستنم را نداشت و لحظه هايی كه زير بار‌ش نگاهش ذوب می شدم؛جسارت نگريستنش را نداشتم.كسی كه تنها شنيده بودم ،"درست يا نادرست ،نمی دانم" كه در خانقاه رفت و آمدی دارد.همان شد كه به شوق شناختنش از دری ديگر ،گروهی از دراويش را و خانقاههاشان را از نزديك هر چند بسيار بسيار اندك،زيستم و ديدم كه نه!من از اين جنس نيستم...<br />هر چه بود عشقی بود كه بی آنكه بر گوشهاش جاری شود به مرگ نشست و تولدش را در اين غزل زيست<br /><br /> <strong>"دف"</strong><br /><br />گر تو به آهنگ دفی مويت پريشان می شود<br />اين دل اگر دف باشد آيا باز افشان می شود؟<br /><br />بر اين دف دل می خورد،انگشت عشق و آرزو<br />آنگه تمام هستی ام ،يكباره رقصان می شود <br /><br />هرگز ندانستی كه من،كشكول دل گم كرده ام<br />هرجا كه بينم روی تو،آن جا نمايان می شود<br /><br />گر كوه برفی خسته ام،از داغ دل هويی بزن<br />تا بهمنی را بنگری ،در خويش ويران می شود<br /><br />گر تو به شمشير خطا بر قلب قلب من زنی"١"<br />سرتاسر ويرانه ام، شام غريبان می شود<br /><br />ای پير دريای جنون ، در خانقاه عاشقی <br />بنگر مريدی تشنه لب،بی آب مهمان ميشود<br /><br />ای نازنين آواره ام در كوچه های چشم تو<br />اينك دل بی شرم من اينگونه عريان میشود<br /><br />آيا مشرف گشته ام در حلقه ی چشمان تو؟<br />آيا برايم خرقه ی قلبت نمايان می شود؟<br /><br />بنگر دوباره بر رخم با بهت با شوريدگی <br />اين درد ناآرام من،اينگونه درمان ميشود<br /><br />اين دختر مرثيه گو در مسجد شوريدگان<br />در خانقاه چشم تو عمری غزلخوان میشود<br /><br /> زمستان ٧٣<br /> تهران<br /><br />"١"گر تو به شمشير خطا بر فرق قلب من زني<br /><br />*** ***<br />و اين مثنوی به زبان محاوره كه از تصاوير باورهای فرهنگی مردم استفاده كردم اما اگر باور امروز را ،آن روزها داشتم تصاويری چون مهريه و جهيزيه را به گونه ای منتقدانه در شعر استفاده می كردم.<br /><br /> <strong> " ترمه ی عشق"</strong><br />يه شبی توی چشات جوهر نفرت می پاشم<br />می نويسم كه می خوام بعد اينا تنها باشم<br />می زنم سيلی غمزه روی صورت نگات<br />اگه بشنوم دلت داد می زنه خودم فدات<br />يه عالم آجر واژه با ملاتی از كلك؟<br />به خدا ور می داره خونه ی اينجوری ترك<br />چي بگم شازده ی باور زن حرفات نمی شه<br />الكی عشوه مياد و يهويی جيغ می كشه<br />می دونی نقدی می خواد باور من مهريشو<br />يه عالم سكه ی يك رنگی اونم زر همشو<br />توی صندوق جهيزش داره اون ترمه ی عشق<br />گل يك رنگيه نقشش ولی با سرمه ی عشق!<br />الهی ور بپره پير صدای الكيت<br />نباشه حاجی دروغ حرفای راس راسكيت<br />نمی دونم،نمی دونم،نمی دونم چی می گم<br />آخه ور اومده سقف خونه ی تنگ رگم<br />تو بگو اون دله يا دروازه يا حرمسرا؟<br />شايدم ديريه كه جا داره واسه دخترا<br />نمی خوام ديگه برقصم توی بندر چشات<br />نمی خوام ديگه بلرزه مث من تن نگات<br />می كنم پاره پوره دفتر قلبت را يه روز<br />می زنم آتيش و وا می ستم و می گم كه بسوز<br />يه شبی توی چشات جوهر نفرت می پاشم<br />می نويسم كه می خوام بعد اينا تنها باشم<br />می زنم سيلی غمزه روی صورت نگات<br />اگه بشنوم دلت داد می زنه خودم فدات<br /><br />زمستان ٧٤<br />تهران<br />شعرهای ديگری از من را می توانيد در اين سايت ها دنبال كنيد<br /><br /><a href="http://www.mahmag.org/farsi/iranianpoetry.php?itemid=124#more">"ماه-مگ"</a><br /><br />ترجمه ی <a href="http://www.mahmag.org/farsi/worldpoetry.php?itemid=123">(سسيلياليند)</a> در "ماه _مگ"<br /><br /><a href="http://chachmanbidar.blogspot.com/2004/04/blog-post_22.html">سايت چشمان بيدار - مهستی شاهرخی</a><br /><br />شعر " غول"در( <a href="http://www.ketabeshear.com/shad-kohan.htm">كتاب شعر</a>) روشنك بيگناه<br /><br />"زندانی " در سايت <a href="http://ravaq.com/index20.htm">رواق</a> رضا شهرستانی و مانا آقايي<br /><br />كدام باور؟ در <a href="http://leilafarjami.blogspot.com/2005_06_01_leilafarjami_archive.html">طومار</a>" ليلا فرجامی"<br /><br /><a href="http://www.sollarsystem.blogspot.com/">_حسن بصیریH. Bassiri</a><br /><br /><a href="http://maniha.com/shadkohan.fariba.htm">مانيها</a> (شعر دوم در مانيها را با كمی تغيير شايد در آينده ارائه دادم،انتشار آن بدون ويرايش است و به دلم نمی نشيند)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114599502706297147?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1145572514172770722006-04-20T23:11:00.000+02:002006-05-17T15:36:52.570+02:00<strong>"كرشمه"</strong><br /><br />بزن كه می زنی آهسته زخمه بر تاری<br />بزن كه خوشتر از اين "دل" نديده آزاری<br /><br /><br />بدون شور نشستن ميان آغوشت<br />منم سه تار شكسته به كنج ديواری<br /><br /><br />من و سياهی گيسو،تو و شراره ي چنگ<br />من و شكوه شكفتن به خواب و بيداري<br /><br /><br />نوازش ار چه ز چشم نگاه عاشق توست<br />منم كه اين همه نغمه كنم ز تو جاری؟<br /><br /><br />كرشمه ناز خيال دلي كه تب دارد<br />به وقت حس حضور نگاه تبداری <br /><br /><br />قسم به پيچ و خم تن،قسم به دستانت<br />به هم تنيده تن اين ،نه و تن آری <br /><br /><br />چگونه می كنی از سر برون تو آن چشمی؟<br />كه بسته ناز نگاهش به مهره ی ماری <br /><br />تويي كه می زنی آهسته زخمه بر تاری<br />بزن كه خوشتر از اين "دل" نديده آزاری<br /><br /><br /><br /><br />با <a href="http://archnet.org/file-storage/download/Amir+Hossein+Sam+&+Sina+Jahan-Abadi+(Setar+&+Piano).mp3?inode=142345">ملودی</a> وبلاگ <a href="http://sam.malakut.org">اميرحسين سام</a> نوشته شد در تاريخ چهارشنبه، 11 آبان، 1384،شما هم می توانيد از طريق اين بداهه نوازي كه جانم را به بازی گرفت و می گيرد,اين غزل را بخوانيد و از اين دريچه ی زيبا با زيبايی هايی از جنس ديگر بياميزيد.لطفا روی اين "<a href="http://archnet.org/file-storage/download/Amir+Hossein+Sam+&+Sina+Jahan-Abadi+(Setar+&+Piano).mp3?inode=142345">كلمه</a>" كليك كنيد.<br /><br />اين ملودی بر اساس دو نوازی پيانو و سه‌تار در(بيات اصفهان) ساخته شده.<br />سينا جهان آبادی :پيانو<br />امير حسين سام :سه‌تار<br />با الهام از پاره‌ای ملودی‌های <br />تصنيف زرد، سرخ،‌ارغوانی <br /><br />برای آن كه وزن غزل و نحوه ی خواندن آن مشخص شود می توانيد با صداي سه تار امير حسين سام گوشه ی <a href="http://archnet.org/file-storage/download/Bayat+Tork+Kereshmeh+(Amir+Hossein+Sam)c.mp3?inode=126208">كرشمه </a>در بيات ترك ،چفتش نماييد.<br /><br /><br /> زيبايی و عمق در كرشمه نه از مستوری ست و نه عريانی،آنچه سحرآگينش می كند،نيمه مستوری ست.راز است و نياز.شرقی ست از آن جهت كه طلعت اشراق در خود نهفته دارد.وعده ي طلوعی در پيچ و تاب لحظه های سحر در يلدايی ترين شب،يلدايی ترين! به خيال آميخته ست از آن جهت كه با حسی درونی آميخته ست و در خويش حسش می كنی،حقيقتش می پنداری.دور است و محال!پس فرصتی از لحظه های بودنت را به شدن وام می دهد.<br /><br />بيتی هست در اين مورد ،بسيار زيبا و بسيار دوستش می دارم متاسفانه نام شاعر را فراموش كرده ام تنها بايد با تامل خواند و حسش كرد <br /> <br /><br />ز سر تا قدمش هر كجا كه می نگرم <br /> كرشمه دامن دل می كشد كه جا اينجاست <br /><br />** ** ** **<br />از دوستاني كه در اين وبلاگ تا به حال مطالب تكراری خوانده اند صميمانه عذر می خواهم<br />***************************<br /><br />***************************<br /><a href="http://www.mahmag.org/farsi/?itemid=173">داستانی از منظر حسینی</a> در ماه _مگ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114557251417277072?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1144790847698360642006-04-11T23:23:00.000+02:002006-04-24T08:49:00.780+02:00<strong>"صلح"</strong><br /><br />صفحاتي از كتاب حاجی آقا نوشته ی صادق هدايت مرا به ياد اين روزها انداخت،گفتم با شما <br />قسمت كنم. خود قضاوت كنيد<br /><br />"آب دهانش را فرو داد:(ديروز يك مسافر از سلماس آمده بود،نقل می كرد كه دو هفته پيش هواپيماهای آلمانی آمده بودند روی شهر.بعد مردم ديدند از توی هواپيما قوطی های بالدار مياد به طرف خانه شان.اول ترسيدند كه مبادا بم باشه.<br />همين كه درش را واز كردند فكرش را بكنيد مثلا چی تو آن بوده؟ قوطی های سيرابی و جگرك بسيار ممتاز كه توی دهن آب می شده.نه از اين سيرابيهای اينجا،اما همه شسته و تميز.روی قوطی نوشته بود:<br />(( پاينده ايران! چو ايران نباشه تن من مباد! اين هديه ی ناقابل را به ايرانيهای عزيزم تقديم می كنم.)) امضاء :هيتلر.<br />من قوطيش را ديدم. <strong>خوب هيتلر از آن علاقه ای كه به ايران داره،می خواد دشمنهای ما را بيرون كنه</strong>،روسها جلوی هديه ی آلمانها را گرفتند.اما به شما قول می دم،تا يكی دو هفته ی ديگر يك نفر روسی برای نمونه زنده نيست.اين هم نتيجه ی رژيم بلشويك! اوخ اوخ... غصه نخوريد،من از منابع موثقه خبر دارم،همين روزها آلمانهای خودمان وارد تهران می شند.من يه گاو دادم پروار بكنند كه جلوی پای هيتلر قربانی بكنم.خوب عجالتا بايد كج دار و مريز كرد...اوخ...اوخ.<br /><br />"ص ٦٩ از كتاب حاجي آقا از صادق هدايت"<br /><br />"حاجي: پس پريشب در انجمن ارواحيون ايران بودم،روح حاضر می كردند.روح مرحوم حاجی ميرزا آقاسی حاضر شد.اون كه دروغ نمی گه.پرسيدم:جنگ را كی می بره؟ جواب داد باد به بيدق هيتلر می وزد!ببينيد چه جمله ی قشنگی! خوب او هم سياستمدار و هم اديب بزرگی بوده..من می ترسم زير عمل برم و آلمانهای خودمان را توی تهران نبينم!.."<br />مزلقاني:_انشاءالله با هم گل نثار قدوم هيتلر خواهيم كرد.<br /><br />"ص ٧٩ همان كتاب"<br />*** *** *** ***<br /><br /><a href="http://shahlasharaf.blogspot.com/">جنگ بعدی ايران؟</a> تحليلی از شهلا شرف<br /><br />*** *** *** ***<br />تصنيف شبنورد مشهور به «شب است و چهره ميهن سياهه» با آهنگسازى محمدرضا لطفى و آواز محمدرضا شجريان براساس شعرى از اصلان اصلانيان كه در سوگ استاد نجات اللهى سروده شده است را گوش مي كنم<br /> دچار احساسی متناقض می شوم.از يك سو لذت از تاثيری كه اين موسيقی و صدا بر ديگری می گذارد و از سوی ديگر انديشه و كلامی كه برای مبارزه و دميدن در شيپورصبح روشنايی خنجر و تفنگ را وام می گيرد.تصنيفی كه زن در آن هيچ نقشی ندارد تنها نامرئي در زايشگاهها مردانی به دنيا عرضه مي كند تا در پادگانها تربيت شوند و برای دنيايی بهتر بجنگند و تاسف بر زنانی كه خواهان دزديدن اين گوی سبقتند.بعيد می دانم رشد تفكر عمومی فراتر از زمان شكل بگيرد اما امروز چه؟ آيا نبايد كلام،موسيقی و هر انديشه ای كه بوی خشونت می دهد را زير سوال بريم تا در چرخه ای دوباره تكرارش نكنيم؟ به نظر من با همه ی زيبايی هايی كه اين تصنيف و امثال آن دارند برای پاس داشتن زندگي نامناسبند زيرا خشونت و خون را با خون پايان كه نيست هيچ!!! بلكه آغازی ست برای چرخه ای دوباره...<br /><br />لازم به ذكر است اين انتقاد از علاقه ای كه به آقای شجريان و هنر او دارم كم نمی كند چه بسا بعيد می دانم امروز هم به تفكر اين تصنيف در بخشهای گرفتن انتقام باور داشته باشند اما از آنجا كه در اينطرف و آنطرف وبلاگستان لينك و تاييد تفكر اين تصنيف را در حال انتشار می بينم،سكوت را جايز نمی دانم.اين انتقاد به بخشی از نوع تفكر اين تصنيف است كه خشونت را برای رهايی تاييد می كند وگرنه شهامت شكستن سكوت برای افشای تاريكی آرمانی ست كه خود هنوز به خوبی ياد نگرفته ام و از ايده آلهايی ست كه نه رهايم می كند و نه شهامت پرداختن كامل به او را داشته ام و بحثی جدا می طلبد...شجريانی كه همه می شناسيم توامانی از لايه های گوناگون زيستن است در صدا و هنر عميقی كه ارائه داده است و می دهد،در فرصتی ديگر به بخش كوچكی كه از نگاهی كاملا متفاوت به او نگريسته ام خواهم پرداخت.<br /><br />*** *** *** *** <br /><br /><strong><a href="http://www.jenopari.com/article.aspx?id=196">رومن رولان شهروند جهان</a></strong> ، صلح واقعی را در آغوش بی تشويش آرامش می جست چرا که صلح نبودن جنگ نيست.(سعید کمالی دهقان ) برگرفته از جن و پری.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114479084769836064?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1144008409021587632006-04-02T21:58:00.000+02:002006-04-12T00:33:26.756+02:00"بذر"<br /><br />.تنها گلهای پلاستيكی خاطره ی دفن خويش را در اعماق خاك حمل نمی كنند<br /><br />.پشت هر تولد، رازی از خواب و بيداری مرگ نهفته است<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114400840902158763?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1143790487979594042006-03-31T09:17:00.000+02:002006-03-31T10:17:47.080+02:00از چه بینواست سرزمینم!؟ <br /><br />کجاست سرزمینم<br />از چه جداست <br />شاید <br />الهه رنگهای دروغین<br />بر بستر زنگ زده باورم<br />اینجاست<br />که در سکه ای<br />خلاصه اش کردم<br />تا پسرم <br />شاید هم زنم<br />نانی بخرد<br />آری <br />از چه بینوا ست سرزمینم؟<br /><br /><a href="http://www.sollarsystem.blogspot.com">H. Bassiri</a><br /><br />** ** **<br />این نوشته از روی یک نوار که توسط کارلوس اورنیز از مراسم عزاداری پابلو نرودا ضبط شده تهیه گردیده. متن را ریکاردو گری بی نوشته است.<br />ادامه اش را <a href="http://www.mahmag.org/farsi/?itemid=200#more">اينجا</a> بخوانيد.<br /><br />"من بارها زاده شده ام.از ریشه ها.از ستاره های مغلوب........."و تمام جمعیت بقیه ی شعر را فریاد مکنند. دوباره تهدید آغاز می شود...."از ابدیتی که با دستهایم آفریدم....." جمعیت بخش هایی از شعر بلند و معروف نرودا را می خواند .. <br />...........................<br />............................<br />...........................<br /><br />من بدرود می گویم.بر میگردم.<br /><br />به خانه ام .در رویایم<br /><br />.<br />به پاتاگونیا باز می گردم.جاییکه<br />باد طویله را می تکاند<br />و اقیانوس یخ می پراکند<br /><br /><br /><strong>من چیزی بیش از یک شاعر نیستم<br />و همه ی شما را دوست دارم</strong><br />پرسه می زنم در دنیایی که دوست دارم.<br />در کشور من معدنچیان و سربازان به قضات دستور میدهند.<br />من اما حتا ریشه ها را در کشور سردو کوچکم دوست دارم.<br />آنجاست که من خواهم مرد<br />اگر هزار بار دیگر متولد شوم<br />آنجاست که متولد خواهم شد.<br />نزدیک کاج های بلند<br />بادهای طوفانی جنوب<br />رنکهای تازه ی خریده شده<br />بگذار کسی به من نیندیشد.<br />بگذار ما به تمام جهان بیندیشیم<br />و مشت هایت را با عشق بر میز بکوب<br /><strong>من دوباره خون نمی خواهم<br />که با آن نان ودانه ام و موسیقی ام را خیس کنم</strong>.<br /><br />کاش آنها با من می آمدند<br />معدنچیا ن ودخترک<br />آن وکیل.خیاط.عروسک ساز<br />که با هم به سینما برویم و خارج شویم.<br />که قرمز ترین شراب را بنوشیم<br /><strong>من نمی آیم که همه چیز را حل کنم<br />آمده ام که آواز بخوانم<br />آمده ام که تو با من بخوانی</strong>. <br /><br />ترجمه:مهناز بديهيان<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114379048797959404?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1143237158114970662006-03-24T22:50:00.000+01:002006-03-29T00:06:26.263+02:00امشب جانی دوباره گرفتم با اين شعر فريدون مشيری كه همه با آن آشناييم<br /><br />"غنچه های نیمه باز"<br /><br /><br />بوی باران بوی سبزه بوی خاک<br /><br />شاخه های شسته باران خورده پاک<br /><br />آسمان آبی و ابر سپید<br /><br />برگهای سبز بید<br /><br />عطر نرگس رقص باد<br /><br />نغمه شوق پرستوهای شاد<br /><br />خلوت گرم کبوترهای مست<br /><br />نرم نرمک می رسد اینک بهار<br /><br />خوش به حال روزگار<br /><br />خوش به حال چشمه ها و دشتها<br /><br />خوش به حال دانه ها و سبزه ها<br /><br />خوش به حال غنچه های نیمه باز<br /><br />خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز<br /><br />خوش به حال جام لبریز از شراب<br /><br />خوش به حال آفتاب<br /><br />ای دل من گرچه در این روزگار<br /><br />جامه رنگین نمی پوشی به کام<br /><br />باده رنگین نمی نوشی ز جام<br /><br />نقل و سبزه در میان سفره نیست<br /><br />جامت از آن می که می باید تهی ست<br /><br />ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم<br /><br />ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب<br /><br />ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار<br /><br />گر نکوبی شیشه غم را به سنگ<br /><br />هفت رنگش می شود هفتاد رنگ<br /><br /> <br />فریدون مشیری<br />بر گرفته از <a href="http://www.siyahmashgh2.blogfa.com">سياه مشق</a> ( دوستدار وطن)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114323715811497066?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1143114585267239972006-03-23T12:47:00.000+01:002007-03-26T17:21:36.026+02:00"<a href="http://www.nasiriphotos.com/2.jpg"><strong>چادر</strong></a>"<br /><br />(يك خاطره)<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114311458526723997?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24205680.post-1142539159095328292006-03-16T20:58:00.000+01:002006-03-17T23:58:22.870+01:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off">"غول"<br />مادربزرگ هميشه می گفت جايی خواهی رفت كه هفت كوزه ی زهر چيده خواهد بود و يك كوزه ی عسل<br />كوزه هاي زهر را كه سر كشيدي عسل نصيبت خواهد شد<br />اما خودش روزه گرفت همه ی عمر تا در بهشت افطار كند<br />و مدام تا قيامت كوزه ساخت.<br />كوزه شدم با دهانی باز<br />زير تابستان تابناك درختان مو<br />هر حبه كه در دهانم می افتاد<br />لب جمع می كردم و<br />عصاره اش را در زير زمينهای تاريك <br />روی تخته بندی های شعر<br />قطره قطره می چكيدم.<br />مادربزرگ به جمال همه ی محمدهای عالم صلوات می فرستاد و<br />می دانست روزی عايشه را شكست خواهد داد.<br />طول و عرض خود را كه پيمودم<br /> جهان دره ای بود از ديواره های سفالی<br />كه در گوشه ی اتاقهای مدرن<br />گلهای خشك و پلاستيكي را به كام می گرفت<br />مادربزرگ<br />تصوير متحرك حك شده روی كوزه بود<br />مو هايلايت می كرد و شعر پست مدرن می گفت<br />عطرهای شاه عبدالعظيم را<br />در شيشه های ادوكلن فرانسوی می ريخت<br />دكمه های كيبوردش كفشهای نوك تيز مد روز می پوشيد و<br />در حوالی خيابان نرودا<br />با نزار قبانی گپ مي زد و سيگار مي كشيد<br />و وقتی به خانه می رسيد<br />يا لال بود يا اسكيزوفرن.<br />او برای آنكه ثابت كند جيغ فاجعه را از دهان حادثه شنيده است<br />آوای اول هر تازيانه و هر نعره را<br />چون مهره های نامرئي چوبی<br />جمع مي كرد و بر چيزی شبيه شعر می پاشيد.<br />كوزه از حوض كاشی آبی رنگ تا استخرهای آفتاب گير اسپانيا<br />بر امواج درياي مديترانه مي رسيد<br />غولی كه اسير كرده بود<br />بر ديواره های سفالی مشت می كوبيد<br />در انتظار دستان هيچ نجات دهنده ای نبود<br />تا حلقه به گوش شود<br />چند مشت ديگرهفت يا هشت تكه ی شكسته ی سفال را<br />به فرديت هراس يك غول رهايی تبديل می كرد.<br />غولی زخمی كه می توانست<br />شاهرگش را با اولين تكه ی شكسته خراش دهد<br />يا بر تكه های شكسته ی خويش زار زار بگريد.</td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><blockquote id="4a14070e"><blockquote id="700577a9"></blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24205680-114253915909532829?l=shadkohan.blogspot.com' alt='' /></div>Fariba Shadkohanhttp://www.blogger.com/profile/14088167915705492648noreply@blogger.com12